تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٤ - شرح آيات

چنان مى‌نمايد كه هدف از اين تهمت برانگيختن حسّاسيّت مردم عليه ايشان است، بدان جهت كه آنان مخالف آن خرافات رايجند كه تبهكاران خود را مدافع از آنها به شمار مى‌آورند، در صورتى كه مؤمنان در آن مى‌كوشند كه جامعه را از شر آنها خلاص كنند.

[٣٣] و آن مجرمان و مفسدان كه معمولا صاحبان ثروت و قدرت و پايگاهند، چنان مى‌پندارند كه آنان موكل بر امور مردمند و به همين سبب از چپ و راست به پراكندن تهمتها مى‌پردازند، در صورتى كه خود/ ٤٣٠ همچون ديگر مردمان‌اند و هيچ امتياز و تسلطى نسبت به احدى ندارند.

وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ‌- و آنان را براى نگهبانى از مؤمنان و ديگران نفرستاده‌اند.» بلكه هر كس مسئول نفس خويش است، و قرآن، با اين كلمه قاطع، آن مشروع بودن قلابى را كه صاحبان سلطه و مترفان براى تسلط پيدا كردن بر مردمان مدعى آن مى‌شدند، از آنان سلب كرد. هرگز چنين نيست، و سلطه تنها به خداوند متعال و كسى كه او معين كند تعلق دارد، آن مجرمان و تبهكاران غاصبان‌اند، و بر مسلمانان است كه به احكام ستمگرانه ايشان توجه نكنند، بدان سبب كه به هيچ وجه مشروع و بر حق نيست.

[٣٤] به سبب اين رنجها و دردهاى سخت كه مؤمنان و مجاهدان در راه خدا از دست مجرمان تحمل مى‌كنند، وضع در روز جزا به صورت كامل منقلب و باژگونه مى‌شود.

فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ‌- پس در اين روز كسانى كه ايمان آوردند به كافران مى‌خندند.» بعضى گفتند: براى كافران درى در اطراف آتش دوزخ به طرف بهشت باز مى‌شود، و چون تلاش مى‌كنند و خود را پس از رنج شديد به آن مى‌رسانند، در بر روى آنان بسته مى‌شود، و همين امر سبب خنديدن مؤمنان بر ايشان مى‌شود، و مثل‌