تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٦ - شرح آيات
را كه آرزو كنند، در هر مكان و زمان، در اختيار خواهند داشت، چه در آن جا ديگر فصول و موسمهايى براى دست يافتن به ميوههاى مورد اشتها وجود ندارد، و ميوهها با هر بزرگى و مقدار و رنگ و مزه و شكلى كه تخيل كنند و آن را بپسندند در اختيارشان قرار مىگيرد.
و ارتباط ميان اين نعمتهاى سه گانه آشكار است، و سايه و چشمهها و ميوههاى گوناگون از آشكارترين نشانههاى بهشت به شمار مىرود، و خداوند تبارك و تعالى با ياد كردن از آنها به كنايه از بهشت سخن مىگويد تا هر چه بيشتر پرهيزگاران را مشتاق رسيدن به آنها سازد.
از نشانههاى برنامه و روش اسلامى آن است كه ميان تلاش و پاداش ارتباطى برقرار مىسازد، و اين بدان سبب است كه شوق نسبت به بهشت و رضوان خدا تنها صورت آرزوها و پندارها را نداشته باشد، و تمايل براى رسيدن به آن راه درست عمل كردن و كوشيدن براى رسيدن و دست يافتن به آنها شود. اين از ديدگاه دنيوى است، و اما از ديدگاه آخرت، بيان كردن خدا براى متقيان در خصوص ارتباط ميان عمل و جزاى ايشان، نوعى از بزرگداشت و اكرام براى ايشان محسوب مىشود، و گرنه آنچه پرهيزگاران در جنّات خدا از ناحيه مادى و موضوعى به آن دسترس پيدا مىكنند، بزرگتر از آن است كه آدمى با تلاش و كوشش خود بتواند به آن برسد، بلكه آن فضل و بخشايشى از خداوند متعال است. و از همين جهت پرهيزگاران در آخر بدين گونه در معرض خطاب قرار مىگيرند
كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً- بخوريد و بنوشيد آنچه را كه گوارا است.» تهى از همه اسباب سختى و نرسيدن به مقصود كه ممكن است در يك خوردنى يا نوشيدنى وجود داشته باشد.
بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ* إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ- به (پاداش) آنچه كرده بوديد* كه ما بدين گونه نيكوكاران را پاداش مىدهيم.» خدا از وجود احسان و نيكوكارى در پرهيزگاران همچون سببى براى شايسته شدن ايشان به دريافت فضيلت و رضوان در نزد خود ياد كرده است، و اين خود