تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩١ - رهنمودهايى از آيات

زجرة: صيحه صور است، و از آن جهت بدين نام خوانده شده كه مخاطب را از رفتن بر راه اول منع مى‌كند و او را متوجه به راه دوم مى‌سازد.

١٤ بالساهرة: سطح زمين است، و اعراب روى زمين را در بيابان ساهرة يعنى صاحب بيدارى مى‌نامند، بدان سبب كه هر كس بخواهد بر آن بخوابد، از ترس دشمن و جانوران گرفتار سهر (بيدارى) مى‌شود. و در اين جا اشاره است به اين كه محشر در زمين هموار همچون فلات صورت مى‌گيرد كه هيچ اعوجاج و ساختمان و درختان و غارهايى در آن وجود ندارد تا از دست عدالت به آنها بگريزند و پناه برند، در آن روز كه به گفته پروردگارمان

«يوم هم بارزون» روزى است كه در آن همگان آشكارند.

١٦ [طوى‌]: نام آن دره است كه در آن خدا با موسى سخن گفت.

/ ٢٨٦

دلهايى در آن روز بيمناك است‌

رهنمودهايى از آيات

براى آن كه نفس از ياد خدا غافل نشود، قرآن ما را به ياد حالات نزع و نشط و سبح و سبق و سپس به ياد روز قيامت مى‌اندازد كه صيحه‌اى همه آفريدگان را مى‌ميراند، و صيحه ديگرى آنان را بار ديگر زنده مى‌كند. در آن روز تپش قلبها سرعت مى‌گيرد، و چشمها حالت فروافتادگى و خشوع پيدا مى‌كند؛ براى‌