باز مى‌دارد و همچنين از پيمانشكنى و دروغ و هر گناه ديگر، و او را به هر/ ١٧٨ فضيلت و پاكى و پاكيزگى در دنيا رهنمون مى‌شود، و به تعبير ديگر: ترس از آخرت توشه راه آدمى در سفر كردن به سوى كمال است. و بدين گونه قرآن پيوسته آخرت را به ياد ما مى‌آورد تا به صورت جزئى از حيثيت فرهنگى ما در آيد و با شخصيتهاى ما آميخته شود، و رنگ نماينده اساسى زندگى مى‌شود.

[٨] صفت ديگر آن است كه نزديك شدن ابرار به پروردگارشان و به نعمتهاى بزرگى كه به آن مى‌رسند، مسئوليت اجتماعى ايشان را در برابر ناتوانان و نيازمندان، با وجود نيازمندى خود ايشان به طعام، بر دوش آنان قرار مى‌دهد.

وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً- و به خاطر دوستى او به درويش و يتيم و مسكين خوراك مى‌خورانند.» گفته‌اند عَلى‌ حُبِّهِ‌- يعنى به خاطر دوستى خدا، و اين از لحاظ معنى درست است، ولى سياق كلام از دوستى خوراك خبر مى‌دهد (بدان سبب كه به ضمير نزديكتر است، و بدان روى كه دوستى خدا (و وجه او) در آيه بعد به مناسبت اهميتى كه دارد مستقلا آمده و دليلى براى تكرار وجود ندارد ...).

اين بدان معنى است كه مراد از دوستى خوراك در اين جا آن است كه

ابرار پس مانده خوراك خود را به ديگران نمى‌دهند، بلكه همان خوراك را كه خود مى‌خورند به ايشان مى‌دهند و كارشان به حدّ از خودگذشتگى مى‌رسد، بدان سان كه با وجود دوست داشتن و نيازمند بودن به طعام آن را به ديگران مى‌بخشند، و اين از بهترين مراحل فداكارى و بخشندگى است، و تأكيدى بر آن است كه انفاق كردن آنچه نفس آن را دوست مى‌دارد، از شرايط قرآن براى رسيدن به درجه برّ است، چنان كه خداوند متعال گفته است لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ‌.

[٩] گاه مى‌شود كه انفاق به منظور خود بزرگبينى و استكبار و برترى بر ديگران و گستردن تسلط بر ايشان صورت مى‌گيرد. چنين انفاقى همراه با منت گذاشتن و رياكارى است، ولى ابرار در انفاق كردن خود حالت خلوص دارند.

إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً- شما را در