تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٥ - شرح آيات

اصلاح نگرش انسان به نفس خود از ديدگاه مقام يا مال يا زبان يا چيزى شبيه به اينها است، و چون رسالت از اين ارزشهاى مادّى تأثير پذيرد، نمى‌تواند به اصلاح مورد نظر خود برسد، چرا كه در حديث از امام صادق (ع) آمده است كه گفت

«اگر عالم را ديديد كه دوستدار دنيا است، او را در دين خودتان متهم سازيد،/ ٣٢١ بدان جهت كه هر دوستارى پاسدار منافع چيزى است كه آن را دوست مى‌دارد». [٦] رسالت به انسان همچون انسان و دور از ديگر اعتبارات مادى نگاه مى‌كند، پس آن كس كه بدون تردد به سوى پيامبر شتافت ...

وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى‌- پس آن كس كه شتابان نزد تو آمد.» تا هدايت شود يا دين را بياموزد.

وَ هُوَ يَخْشى‌- و او مى‌ترسد.» و ترس عاملى بود كه او را به پذيرفتن دين برانگيخت.

فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى‌- خود را از دور نگاه مى‌دارى و به كار ديگر مى‌پردازى.» و چنان است كه به كار او اهتمام و توجهى ندارى.

[١١- ١٢] ارزشهاى وحى و جاهليت ماده از دور زمان با يكديگر در مبارزه‌اند، و صلح و سازش با باطل براى به دست آوردن پيروان بيشتر روا نيست؛ بدان سبب كه حكمت وحى ضبط ماده است، پس چون نسبت به آن خاضع شود، ديگر براى دوام رسالت موجبى وجود ندارد، و بنا بر اين فرستاده خدا به اشخاص جز از ديدگاه رسالت خويش نگاه نمى‌كند.

كَلَّا- نه چنين است.» پس ثروت حيثيت و اعتبارى باطل دارد.

إِنَّها تَذْكِرَةٌ- اين سخن پندى است.»/ ٣٢٢ آيات خدا وسيله يادآورى و پندگرفتنى براى مردمان است، و اختلاف‌