خوددارى از برداشتن گامهاى لازم در برابر چالشهاى دشمنان، بلكه به معنى منتظر ماندن فرصتى است كه در آن شخص بتواند نقشه ترسيم شده خود را عملى سازد، و اين همه با قيام شبانه و توكل كردن به خدا به بهترين صورت پيش خواهد رفت، و تعبير قرآنى وَ اصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ‌ در برابر آنچه مى‌گويند صبور باش»، بسيار دقيق و بدين معنى است كه نبايد كه مردمان دينى و مكتبى از ايستگاههاى درستى كه براى خود انتخاب كرده‌اند، با گفته ديگران تزلزل پيدا كنند و تغيير جا دهند، چه گاه مستكبران و مترفان نبرد اعلام شده خود را بر ضد ارزشى از ارزشهاى الاهى، همچون حجاب، بر اين اساس كه شكلى از اشكال ترساندن و ستمگرى است، رنگ حق به جانب مى‌دهند،/ ٣١ و به همين سبب بر دينداران و افراد مكتبى واجب است كه شكيبايى نمايند و كلمات آميخته به دشنام را تحمل كنند، نه اين كه از ارزشهاى خود چشم بپوشند و براى محافظت از آنها سست شوند.

از هجر جميل و چشمپوشى نيكو و حكيمانه اين امر بر ما آشكار مى‌شود كه چنين عملى مبتنى بر اساس عدل و حكمت است، پس مؤمن حق آن ندارد كه با از دست دادن چيزى قطع رابطه كند، و به هيچ امر مثبتى معترف نباشد، و خود را از فوايد مثبت نيز محروم سازد. به عبارت ديگر: شايسته آن است كه- حتى با دشمنان- از حدود انصاف خارج نشويم، و اين قطع رابطه و هجر همراه با عمل از دست رفتن حقوقى از ديگران نباشد كه از حدود خدا و شرايع او دور است.

[١١] و مؤمنان روح شكيبايى را از دوام الهام مى‌گيرند: توكل به خدا، و ايمان به اين كه خدا دشمنان ايشان را به بدترين صورت مجازات خواهد كرد، پس از شتابزدگى و ناشكيبايى با آن كه ممكن نيست مجازات از ميان برود، چه حاصلى به دست مى‌آيد؟ آرى، گاه چنان است كه گروهى از مؤمنان انتقام خدا را از دشمنان خود دشمنان رسالت در حيات خويش مشاهده نمى‌كنند، و گاه اين انتقام در دنيا صورت نمى‌گيرد، ولى واقعيت آن است كه اين انتقام بالآخره در دنيا يا در آخرت صورت خواهد گرفت، كه در آن جا عذاب خوار كننده‌اى بهره مترفان و مستكبران تكذيب كننده رسالت خواهد شد.