الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٠ - شرح وجود معناى تأكيد در«اما»

المقرّبين: مجرور به « من » ، متعلق به « كان » ، خبر.

فاء: جواب براى « امّا » .

روح: مبتداء و خبرش محذوف است و تقدير فروح لهم يا نظير اين عبارت مى‌باشد.

قوله: فامّا اليتيم فلا تقهر: آيه (٩) از سوره ضحى.

تجزيه و تركيب‌

امّا: شرطيه و تفصيليه.

اليتيم: مفعول است براى « لا تقهر».

فاء: جواب و جزاء.

لا تقهر: فعل مضارع مجزوم به « لاء ناهيه»، مفرد، مذكر، مخاطب، متعدى.

قوله: اسم كذلك: يعنى اسمى كه منصوب است.

قوله: و امّا ثمود فهديناهم: آيه (١٧) از سوره فصّلت.

تجزيه و تركيب‌

امّا: شرطيّه و تفصيليّه.

ثمود: مفعول است براى فعل مقدّر كه « هديناهم » مفسّر آن است.

فاء: جواب و جزاء.

هديناهم: فعل و فاعل و مفعول، مفسّر براى فعل مقدّر.

قوله: و قبل ما دخلت عليه: ضمير فاعلى در « دخلت » به « فاء » و ضمير مجرورى در « عليه » به ماء موصول در « ما دخلت» عود مى‌كند.