اوميرس شاعر (هومر، سده هفتم پيش از ميلاد): شاعر نامدار يونانى و اوّلين كسى بود كه شعر را در يونان پديد آورد، افلاطون و ارسطو او را سزاوار تعظيم مى‌دانستند و در بالاترين مرتبه قرار مى‌دادند. ارسطو ديوان وى را از خود دور نمى‌ساخت. كسانى كه پيش از ارسطو و بعد از وى بودند به شعر او استدلال مى‌كردند. [١]

برخ: به معناى رخص و فراوانى است؛ لغت عمانى، عبرانى و يا سريانى است. نام غلام سياه و پارسايى بوده كه در زمان حضرت موسى- عليه السلام- مى‌زيسته است. [٢]

جالينوس قلوذى: از اهل فرغاموس‌ [٣] و يكى از اطبّاى هشتگانه مشهور است كه در صناعت طبّ مقتدا و پيشوا بودند. بروايتى در عهد مسيح- عليه السلام- زندگى مى‌كرده، امّا به زيارت آن حضرت توفيق نيافته، ولى به وى نامه نوشته و او را «نبىّ اللّه» و «طبيب النّفوس» خوانده است. كتابهاى مهمّى در طبّ تأليف كرده كه اغلب آنها به زبان عربى ترجمه و مورد استفاده مسلمانان قرار گرفته است. [٤]

حديث قدسى: حديثى است كه خداوند معنا و مفاد آن را به پيامبرش إلهام فرموده و پيامبر با لفظ و عبارت خود از آن خبر داده است. بنابراين، حديث قدسى هم مانند قرآن وحى است. امّا قرآن وحى متلوّ است، و حديث قدسى وحى مروىّ است.

[١] ر. ك: نزهة الأرواح و روضة الأفراح، ص ٢٤٠ و ٢٤١؛ محبوب القلوب، ص ١٣٠.

[٢] ر. ك: لسان العرب؛ تاج العروس؛ منتهى الأرب.

[٣]

Galenos( Galien )Klaudiosde Pergamon) Pergame (.

[٤] ر. ك: طبقات الأطبّاء و الحكماء، ابن جلجل، ص ٤٢؛ تاريخ الحكماء، قفطى، ص ٢٢٢؛ نزهة الأرواح و روضة الأفراح، ص ٣٣٣؛ محبوب القلوب، ص ٥٠؛ تاريخ علوم عقلى در تمدّن اسلامى، ص ٣.