أبدال (جمع «بدل و «بديل»): در عرف صوفيّه مشترك لفظى است. گاهى بر جمعى اطلاق مى‌كنند كه صفات نكوهيده را به صفات پسنديده تبديل كرده‌اند، و عددشان منحصر نيست. و گاهى بر عددى معيّن اطلاق مى‌كنند؛ بر چهل كس كه در صفتى مخصوص اشتراك دارند، و يا بر هفت كس كه مأمور امور خلايقند و هركدام در اقليمى از اقاليم هفت‌گانه باشد: آنكه در اقليم أوّل است بر قلب ابراهيم- عليه السّلام- است و نامش «عبد الحيّ» است. و آنكه در دوّم است بر قلب موسى- عليه السلام- است و نامش «عبد العليم» است. و آنكه در سوّم است بر قلب هارون- عليه السلام- است و نامش «عبد المريد» است. و آنكه در چهارم است بر قلب ادريس- عليه السلام- است و نامش «عبد القادر» است. و آنكه در پنجم است بر قلب يوسف- عليه السلام- است و نامش «عبد القاهر» است. و آنكه در ششم است بر قلب عيسى- عليه السلام- است و نامش «عبد السّميع» است. و آنكه در هفتم است بر قلب آدم- عليه السلام- است و نامش «عبد البصير» است؛ و اين بدل هفتم خضر- عليه السلام- است. [١]

[١] ر. ك: كشّاف اصطلاحات الفنون، ج ١، صص ١٤٦- ١٤٧.