در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٩ - يك اجتماع كوچك

و در جاى ديگر فرموده:

(اَنِ اشْكُرْ لِى وَلِوالِدَيْكَ إِلَىَّ الْمَصِيرُ).[١]

«در برابر من و پدر و مادرت، سپاسگزار باش و بازگشت تو به سوى من است».

گرچه قسمتى از احساس علاقه انسان به فرزند و علاقه فرزند به والدين، فطرى و غريزى است، ولى هسته محبّت در صورتى رشد و نموّ مى كند كه فرزندان در آغوش پدران و مادران بزرگ شوند وپيوسته از نگاه هاى پر محبّت يكديگر بهره مند گردند. اگر فرزندان از دوران كودكى از آغوش والدين به شيرخوارگاه و كودكستان و پانسيون هاى شبانه روزى طرد شوند شعله محبّت به خاموشى مى گرايد.

اگر شعله هاى محبّت در كشورهاى غربى، كم فروغ گرديده و رشته هاى خانوادگى بسيار سست شده است، بدين جهت است كه فرزندان از دوران بلوغ بلكه پيش از آن از آغوش مادران و پدران طرد شده و زندگى جداگانه اى پيدا مى كنند. گذشته بر اين، آنان به همه چيز با مقياس مادى مى نگرند و فرزندان را از دوران بلوغ به زندگى جداگانه عادت مى دهند كه هر كدام متكفّل خرج خود گردند. به طور مسلّم در چنين محيط هايى، درخت محبّت پرورش نيافته و برومند نمى گردد.

٢. همسران

انسان روى غريزه جنسى به همسر خود علاقه مند است و اگر روز نخست از نظر جنسى به او علاقه مند بود، به تدريج، عاطفه انسانى جاى گزين علاقه جنسى مى گردد و اين دو موجود در طول عمر به هم عشق مىورزند. قرآن مجيد وجود