در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨٨ - ٢ باديه نشينان مؤمن

(مَنْ يَتَّخِذُ ما يُنْفِقُ مَغْرَماً وَيَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوائِرَ...).

ولى در عين حال افراد باديه نشين آن چنان نيستند كه نفوذ در آنها ممكن نباشد، بلكه در پرتو عوامل صحيح و روش هاى مؤثر مى توان در ايشان نفوذ كرد و غبار جهل و زنگ شرك را از قلوب آنان زدود، چنان كه در آيه ٩٩ به اين مطلب اشاره شده است.

اسلام با زندگى باديه نشينى و بيابانگردى، كه مايه محروميت از مزاياى دين و اجتماع انسان است، مخالفت و آن را نوعى رهبانيت تلقى نموده است.

اميرمؤمنان به گروه خوارج كه از اجتماع مسلمانان دورى جسته و به سان باديه نشينان عزلت و انزوا انتخاب كرده بودند، اين چنين خطاب مى كند:

«والزموا السواد الأعظم; فإنّ يد اللّه مع الجماعة، وإيّاكم والفرقة; فإنّ الشاذّ من الناس للشيطان كما أنّ الشاذّ من الغنم للذئب;

به اجتماعات بزرگ بپيونديد; چون دست خدا با اجتماعات است و از عزلت و تك روى بپرهيزيد تك روان اجتماع، به دام شيطان مى افتند، چنان كه گوسفند باز مانده از گله، طعمه گرگ مى گردد».

٢. باديه نشينان مؤمن

گروه ديگر از باديه نشينان، روى عوامل خاص به خدا و سراى ديگر ايمان آورده و زكات را براى تقرب به خدا، نه خسارت و غرامت مى دانند. خداوند آنها را در پوشش رحمت خود قرار مى دهد، چنان كه درباره آنان مى فرمايد:(وَمِنَ الأَعْرابِ مَنْ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ قُرُبات...).