در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٠ - آيا عزير پسر خدا بوده است؟

اساس مليت و درخشندگى تاريخ يهود است و كلمه مزبور، تصغير عزراء است و علت تصغير آن علاوه بر اين كه رسم عرب اين است كه در تمام اسما و اعلام دخيل از زبان بيگانه، دخل و تصرفى نمايد، چنان كه به جاى كلمه يسوع، عيسى به كار مى برد، شايد براى تحبيب نيز بوده است; زيرا تصغير يك لفظ در عرب، گاهى به منظور اظهار علاقه انجام مى گيرد.

آيا عزير پسر خدا بوده است؟

يهوديان امروز كاملاً از اين اعتقاد تبرى و بيزارى مى جويند; ولى يهود معاصر با پيامبر، قطعاً داراى چنين اعتقادى بوده است و لذا ابداً در مقام انكار آن بر نيامدند در صورتى كه پيوسته دنبال اشكال و بهانه مى گشتند.

جان سخن اين است كه ، آيا آنها به فرزند بودن عزير واقعاً و حقيقتاً معتقد بودند، هم چنان كه، مسيحيان درباره حضرت عيسى چنين عقيده اى دارند، يا اين كلمه «ابن اللّه» يك لقب تشريفاتى بيش نبوده است، چنان كه تمام آنها خود را به شهادت قرآن، دوستان و فرزندان خدا مى دانند:

(وَقالتِ الْيَهُودُ وَالنَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللّهِ وَأَحِبّاؤُهُ).[١]

«يهود و نصارا گفتند كه ما دوستان و فرزندان خدا هستيم».

يا اين كه مقصودشان فرزند حقيقى و واقعى بوده به گواه اين كه قرآن پشت سر آن، عقيده نصارا را درباره عيسى نقل مى نمايد و مى فرمايد: آنها نيز در حقّ عيسى چنين عقيده اى را دارند:

(وَقالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللّهِ وَقَالَتِ النَّصارَى الْمَسيحُ ابْنُ اللّهِ).[٢]