تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٧ - خوددارى از غيبت و عيب جوئى ديگران

نظر داشته باشيم ما جزو بندگان خدا هستيم ممكن است گناه پيش بيايد و ممكن است اشتباه بشود نكندكه فقط به ديگران به چشم بدبينى نگاه كنيم و بار ديگران را به آسياب بريزيم در عوض بايد وقتى‌كه ديديم كسى مبتلا به گناه شد پناه به‌خدا ببريم، نكند خداى نخواسته ما هم مبتلا به گناه و آلوده شويم».

خوددارى از غيبت و عيب جوئى ديگران

حضرت على عليه السلام در اول خطبه ١٤٠ كه مربوط به نهى از غيبت است راجع به اشخاصى كه خداوند به آنها توفيق داده و اهل عصمت هستند و محفوظ از گناه مى‌فرمايد:

«إِنَّمَا يَنْبَغِي لِأَهْلِ الْعِصْمَةِ وَ الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ وَ الْمَعْصِيَةِ وَ يَكُونَ الشُّكْرُ هُوَ الْغَالِبَ عَلَيْهِمْ وَ الْحَاجِزَ لَهُمْ عَنْهُم».

و اين انعام و لطف از خداوند درباره‌ى اين‌ها بوده كه گناه نكردند. اين اشخاص بايد شكر خدا و شكر همين نعمت كه موفق شدند گناه نكنند را بجاى آورند. اين نعمت بايد مانع آنها شود از اين‌كه از يك گناهكارى غيبت كنند. همين نقص چيز كمى نيست اين براى يك چنين شخصى خيلى بد است.

حضرت مى‌فرمايد:

«إِنَّمَا يَنْبَغِي لِأَهْلِ الْعِصْمَةِ‌» همانا سزاوار براى كسانى‌كه اهل عصمت اند و از گناه مصونيت دارند

«وَ الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ‌» و آن كسانى‌كه سالم بودن از گناه به آنها اعطا شده است از جانب خداوند سزاوار است