تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٢٦ - ارادهى خداوند و امدادهاى غيبى

خود را به دست خود پرورش دهد آن‌هم با آن تفاسيرى كه بيان شد كه همه از مددهاى غيبى خداوندى بود و به قول مثنوى:

جمله ذرّات زمين و آسمان لشكر حقّند گاه امتحان آب را ديدى كه در طوفان چه كرد باد را ديدى كه با عادان چه كرد[١] اين‌ها همه از كارهاى خداست. موقعى كه مادر موسى نگران حال فرزندش مى‌باشد و فرعونيان در اوج قدرت بچه‌ها را مى‌كشتند.

خداوند به اين مضمون مى‌فرمايد: «تو چكار دارى بگذارش داخل صندوق و او را به دريا انداز»؛ إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَ جاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِين[٢].

ما نه تنها بچه ات را به آغوش تو بر مى‌گردانيم، بلكه از پيامبران هم قرارش مى‌دهيم. وحى به مادر موسى يك امر غيبى است. و محبّت زن فرعون نسبت به او هم يك امر غيبى ديگر.

در جاى ديگر خداوند به حضرت موسى عليه السلام مى‌فرمايد:

أَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي؛ يك محبّتى از ناحيه‌ى من بود كه در وجود تو بود».

همان علاقه‌اى كه زن فرعون پيدا كرد كه مانع از كشته شدن تو شد و تو را بچه خود قرار دادند. و پستان نگرفتن موسى و راهنمائى خواهرش و بازگشت به آغوش مادرش. اين‌ها همه يك سلسله اسباب و امدادهاى غيبى بود كه از نظر ما پنهان بود و يكى پس از ديگرى وارد عمل شد.

[١]. مثنوى مولوى، دفتر چهارم، چاپ صالحان، ص ١٠٥.

[٢]. قصص/ ٧.