تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٤٧ - مسئوليت سنگين و تواضع انبياء

اولياء گناه ندارند ولى اعمال خوب را هم به چشم خريدارى نگاه نمى‌كنند و نالايق و كوچك مى‌دانند لذا استغفار مى‌كنند،

سعدى:

عذر تقصير خدمت آوردم كه ندارم به طاعت استظهار

عاصيان از گناه توبه كنند عارفان از عبادت استغفار

زاهدها و مؤمنين معمولى اگر يك وقت غيبتى از دهانشان خارج شود فورى مى‌گويند: (أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّي وَ أَتُوبُ إِلَيْه) خداوندا ما را از شرّ شيطان حفظ كن و خوب است كه انسان اين طورى باشد. آنها كه عارف به خدا هستند و او را به عظمت شناخته‌اند خودشان را در مقابل خدا چيزى نمى‌گيرند و مرتب استغفار مى‌كنند.

حضرت سيد الشهدا عليه السلام در دعاى عرفه عرض مى‌كند:

«إِلَهِي مَنْ كَانَتْ مَحَاسِنُهُ مَسَاوِيَ فَكَيْفَ لَا تَكُونُ مَسَاوِيهِ مَسَاوِيَ‌؛[١] خدايا كسى كه محاسن و خوبيهايش، بدى است پس چگونه زشتى و بديهايش بد نخواهد بود».

نقل مى‌كنند يكى از مردمان عارف گفته بود؛ سى سال است راجع به يك الحمدلله گفتن استغفار مى‌كنم. مى‌گويند: در بازار بغداد دكانى داشته يك شب بازار بغداد آتش مى‌گيرد، وقتى با خبر مى‌شود به طرف بازار مى‌رود يكى به او

[١]. مفاتيح الجنان، دعاى عرفه امام حسين عليه السلام.