تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٦٥ - ربوبيت خداوند و مقام پيامبرى حضرت موسى عليه السلام

ندا چنين بود:

(إِنِّي أَنَا اَللّٰهُ رَبُّ اَلْعٰالَمِينَ‌)؛ اى موسى همانا منم خدا، پروردگار جهانيان. يكى از اسم‌هاى خداوند ربّ است و ربّ به معنى تربيت كردن است و معناى تربيت اين است كه يك چيزى يا يك كسى اين قابليت را دارد كه به كمال مى‌رسد، بايد حوصله صرف آن نمود و نيز وسايلش را هم فراهم كرد. مثلاً شما تخم يك گل را در زمين مناسب مى‌كاريد و مواظب او هستيد و به موقع آبش مى‌دهيد و وقت صرفش مى‌كنيد تا تبديل يه يك گل زيبا شود. اين تخم گل بود قابليت اين را داشت كه يك گل بشود. يا دانه‌ى گندم قابليت آن را دارد كه سبز شود و هر دانه‌ى آن هفتاد دانه بدهد و گندمش هم به گندم بودن باقى نمى‌ماند، غذا مى‌شود خون انسان مى‌شود، نطفه مى‌شود و از آن يك انسان به وجود مى‌آيد و انسان هم قابليت دارد علم فرا گيرد و قابليت دارد پيامبر بشود. تمام موجودات اين طور هستند هر موجودى علاوه بر اين‌كه هست قابليت به كمال رسيدن را هم دارد. در اين عالم يك امورى است كه با وجود اين‌كه هست قابليت به كمال رسيدن را هم دارد. در اين عالم يك امورى هست كه با موجودات جفت و بند مى‌شوند و موجودات به كمال مى‌رسند مثلاً: دانه‌ى گندم، زمين مناسب، آفتاب و آب دست بدست هم مى‌دهند تا اين گندم تربيت شده خوشه گردد وغذاى انسان شود و همين‌طور تكامل پيدا مى‌كند. بنابراين بطور كلى موجودات هم موجود مى‌شوند و هم تربيت مى‌يابند لذا مى‌گوييم:

(اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ‌)؛ «حمد و ستايش خدائى را است كه تربيت كننده‌ى جهانيان است» معلمى كه شاگردش را تربيت مى‌كند پدرى كه نسبت به فرزندش مهربان است و هم چنين مادر، استادى كه جوان‌هاى با استعداد را درس مى‌دهد و درختى