تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٧٠ - گوش و دل سپردن به موعظه

گوش و دل سپردن به موعظه

پدر ابوالاسود دئلى مى‌گويد: روزى در ربذه به ديدن ابوذر غفارى رفتم. ابوذر گفت يك‌روز بر پيامبر وارد شدم، پيامبر به من موعظه‌هائى فرمود و در ضمن آنها نيز اين‌گونه فرمودند:

«يَا أَبَاذَرٍّ احْفَظْ مَا أُوصِيكَ بِهِ تَكُنْ سَعِيداً فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ‌»[١] اى اباذر اين وصيت‌هائى را كه مى‌كنم حفظ كن تا بواسطه آن در دنيا و آخرت سعادتمند باشى. خود اين مطلب مهمى است و ما بايد به آن توجه كنيم كه موقعى كه يك‌نفر موعظه مى‌كند دلمان پهلوى او باشد، چشم و گوشمان به طرف او باشد. خداوند در قرآن شريف آن‌جا كه به ذكر صفات منافقين مى‌پردازد به اين نكته اشاره مى‌كند كه منافقين هم مانند مسلمان‌هاى خالص در مجلس پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مى‌نشستند ولى با اين تفاوت كه دل به گفته‌هاى پيامبر نمى‌دادند و گوششان بدهكار نبود فقط به صورت تشريفاتى در مجلس پيامبر شركت مى‌نمودند. در سوره‌ى قتال كه همان سوره محمد صلى الله عليه و آله و سلم است مى‌فرمايد:

(وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتّٰى إِذٰا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قٰالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا اَلْعِلْمَ مٰا ذٰا قٰالَ آنِفاً)،[٢] (بعضى از اين منافقين اين‌گونه‌اند كه بحسب ظاهر گوش مى‌دهند ولى وقتى مجلس تمام شد و رفتند آن ديگرى از او مى‌پرسد پيامبر چه مى‌گفت حوصله‌مان سر رفت)

[١]. بحارالانوار، ج ٧٤؛ مواعظ النبى، ص ٧٥.

[٢]. محمد/ ١٩.