تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٢٥ - خداوند شاهد و حاكم است

كه ابتكار عمل بدست ماست يا اين كه اگر حاذر را از «حَذَر» بدانيم يعنى‌ما از شر اين‌ها ترسناكيم يعنى اين‌ها قوم خطرناكى هستند و بايد از آنها برحذر بود و دشمن را نبايد حقير و كوچك شمرد. به هرحال اين گفتار، پيام فرعون است كه به مردم شهرها به وسيله مأموران خود ابلاغ مى‌كند.

غرق شدن فرعونيان و نابودى زندگى آنها

(فَأَخْرَجْنٰاهُمْ مِنْ جَنّٰاتٍ وَ عُيُونٍ وَ كُنُوزٍ وَ مَقٰامٍ كَرِيمٍ كَذٰلِكَ وَ أَوْرَثْنٰاهٰا بَنِي إِسْرٰائِيلَ‌)[١]

اين دو سه آيه كه در دنبال آيات قبلى بيان شده مربوط است به وقايعى كه با عبور بنى‌اسرائيل از دريا و غرق شدن فرعون و فرعونيان اتفاق افتاد و قاعدتاً مى‌بايستى بعداً بيان مى‌شد ولى علت اين كه بلافاصله بعد از اين قضيه از آن صحبت مى‌شود بزرگان مى‌گويند: چون اينجا شنوندگان بيشتر چشم به راه هستند كه سرنوشت فرعون و كاخها و باغها و اموال آنها چه شد؟ خداوند مى‌خواهد در اين چند آيه به‌طور سر بسته بگويد تعجيل نكن و به‌طور مجمل بدان كه تمام دم و دستگاه فرعون و فرعونيان از بين رفت و به دست بنى‌اسرائيل‌ها افتاد. مى‌فرمايد: ما آنها را از باغها و چشمه‌سارهائى كه درآن بودند بيرون كرديم، جنت يعنى باغ و به بهشت هم از اين جهت جنت گفته مى‌شوند كه باغى است پر از درخت و چون سايه‌ى درختان يك باغ پر درخت آن باغ را مى‌پوشاند به آن جنت مى‌گويند. مى‌فرمايد: ما آنها را از باغها و گنجها و مقامهاى كريمى كه داشتند بيرون كرديم.

[١]. شعراء/ آيات ٥٧ تا ٥٩.