تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٧٩ - امامت و نبّوت از مراتب كمال بشريت

اگر جمعيت روى زمين را ملائكه تشكيل مى‌دادند ما هم ملك مى‌فرستاديم. اما چون مردم روى زمين بشرند ناچار پيامبر آنها بايد بشر فرستاده شود.

در بعضى آيات مى‌فرمايد:

(يَوْمَ يَرَوْنَ اَلْمَلاٰئِكَةَ لاٰ بُشْرىٰ يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ‌)[١]

يك روزى فرا مى‌رسد كه ملائكه را رؤيت كنيد و آن روز مرگ است، آن وقت براى مجرمين ديدن ملك بشارت نيست.

امامت و نبّوت از مراتب كمال بشريت

مردم ايراد مى‌گرفتند اين انبياء بشرى هستند مانند ما، پس چرا او پيامبر باشد و ما نباشيم‌؟ تمام اين ايرادها جوابش اين مى‌شود كه خداوند مى‌خواهد بفرمايد: اى انسان‌ها شما انسانيد و ما كه خدا هستيم از لطف و فيض ما بدور است كه شما را بلاتكليف بگذاريم بايد براى شما پيامبر بفرستيم، و اين پيامبر بايد از خود شما باشد. لذا اين است كه مقام نبوت از مقامات بشرى است. بشريت نقص وكمال دارد مانند نور كه نقص و كمال دارد. بشريت مراتب دارد. همان ابتداء كه در رحم مادر است روح باو دميده مى‌شود بعد هم كه بدنيا مى‌آيد باز هم آدم است و همين‌طور تكميل مى‌شود، كم كم چشم باز مى‌كند و گوشش شنوا مى‌شود، ذهن پيدا مى‌كند، درس مى‌خواند وقتى دكتر شد يا مهندس شد آيا از بشريت بيرون مى‌رود؟ خير بشريت شدت و ضعف دارد. امامت و نبوت هم از مراتب بشريت است. از اين‌كه خيال كنيم وقتى نبى شد از بشريت بيرون رفته است، فكر

[١]. فرقان/ ٢٢.