تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٨١ - هر بشرى نمىتواند پيامبر باشدت

مُرِيبٍ‌)[١]؛ ما در اين چيزهائى كه شما ما را به آن دعوت مى‌كنيد شك داريم. (قٰالَتْ رُسُلُهُمْ أَ فِي اَللّٰهِ شَكٌّ فٰاطِرِ اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ‌)؛ رسولان آنها گفتند: آيا سزاوار است درباره خدا شك كنيد، خدايى‌كه خالق آسمانها و زمين است (يَدْعُوكُمْ‌)؛ اين خدا از روى لطفش شما را مى‌خواند (لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ‌؛) كه گناهانتان را بيامرزد. (وَ يُؤَخِّرَكُمْ إِلىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى)؛ و شما را مهلت مى‌دهد تا يك مدت معينى (قٰالُوا إِنْ أَنْتُمْ إِلاّٰ بَشَرٌ مِثْلُنٰا)؛ مى‌گفتند شما بشرى مثل ما هستيد (تُرِيدُونَ أَنْ تَصُدُّونٰا عَمّٰا كٰانَ يَعْبُدُ آبٰاؤُنٰا)؛ شما اراده داريد كه ما را از آنچه پدران ما عبادت مى‌كردند منع كنيد (فَأْتُونٰا بِسُلْطٰانٍ مُبِينٍ‌)[٢]؛ براى ما دليل واضح و روشن بياوريد (قٰالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلاّٰ بَشَرٌ مِثْلُكُمْ‌)؛ رسولانشان مى‌گفتند قبول داريم كه ما بشرى مثل شما هستيم (وَ لٰكِنَّ اَللّٰهَ يَمُنُّ عَلىٰ مَنْ يَشٰاءُ مِنْ عِبٰادِهِ‌)؛ لكن خداوند بر هر كدام از بندگانش كه خواست نعمت را تمام مى‌كند (وَ مٰا كٰانَ لَنٰا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطٰانٍ إِلاّٰ بِإِذْنِ اَللّٰهِ‌)؛ و در اختيار ما نيست كه معجزه بياوريم مگر خداوند اذن و اجازه بدهد (وَ عَلَى اَللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ اَلْمُؤْمِنُونَ‌)[٣]؛ و بايد بر خدا توكل كنيد. چنانچه از اين آيات بر مى‌آيد از صحبتى كه بين انبياء و مردم رد و بدل شد: نتيجه مى‌گيريم كه: رسالت و نبوت يك مقام بشرى است (قُلْ إِنَّمٰا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ‌

[١]. ابراهيم/ ٩.

[٢]. همان/ ١٠.

[٣]. ابراهيم/ ١١.