تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٣٧ - جزاى خوددارى از انفاق

اين نتيجه نيكوكاريهاى موسى عليه السلام است در دوران جوانيش حتى وقتى كه در مصر به دفاع از يك مظلوم ظالمى را كشت در حالى كه آن هم از دشمنان خدا بود اما با خدا مناجات مى‌كند:

(رَبِّ بِمٰا أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ‌)[١]

«خدايا نكند با اين نعمت‌هائى كه به من داده‌اى، من پشتيبان ظالمين باشم».

يعنى موسى عليه السلام در آن وقت در اين فكر است كه خطا و گناهى مرتكب نشود. و در اين دنيا نتيجه اعمالش را با معنويات مى‌بيند، وقتى هم كه از دينا رفت مى‌رود سراغ اعمال و رفتارش كه در دنيا انجام داده. از طرف ديگر آنها كه عمر خود را به آلودگى و بدى گذرانده‌اند اگرچه در دنيا وضعشان از جهات ظاهرى هم خوب باشد اما آلودگيهاى روحى پيدا مى‌كنند كه بسيار بدتر است.

چنانچه ديديم قرآن درباره آنها مى‌فرمايد:

«بخل آنها باعث مى‌شود كه در دلشان نفاق قرار دهيم».

بعد مى‌فرمايد:

(إِلىٰ يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ‌)[٢]؛ «تا روزيكه همين عمل را مى‌بينند».

زيرا در قيامت و بعد از مرگ انسان اعمال خود را مى‌بيند (فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ * وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقٰالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌)[٣] مطابق آنچه كه آيات قرآن نشان مى‌دهد

[١]. قصص/ ١٤.

[٢]. توبه/ ٧٧.

[٣]. زلزال/ ٧-٨.