تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٥٢ - مقام و منزلت ما نزد خداوند

حديث ديگرى است كه راوى مى‌گويد:

«قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام مَنْ أَرَادَ مِنْكُمْ أَنْ يَعْلَمَ كَيْفَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ فَلْيَنْظُرْ كَيْفَ مَنْزِلَةُ اللَّهِ مِنْهُ عِنْدَ الذُّنُوبِ كَذَلِكَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى؛[١] هر كدام از شما اراده دارد كه بداند منزلتش نزد خداوند چقدر است فكر كند منزلت و ارزش خداوند نزد او وقتى كه زمينه گناه پيش مى‌آيد، چقدر است».

هر كدام از ما دلمان مى‌خواهد منزلت خداوند را نزد خود مورد توجه قرار دهيم، بايد ببينيم وقتى در معرض گناه قرار مى‌گيريم چقدر خود دار هستيم. اگر در مجلسى قرار گرفتيم كه باب تهمت و غيبت باز است ما چه خواهيم كرد و يا در موقع انجام وظيفه آيا شانه از زير بار خالى مى‌كنيم يا خير؟ وقتى كه شهوت، غضب و ساير هواهاى نفسانى مى‌خواهد ما را به طرف گناه بكشد و از طرف ديگر دستور و دعوت خداوند دورى از آن گناه است ما بيشتر به گفته و خواسته كدام طرف اعتماد مى‌كنيم آيا از هواى نفس اطاعت مى‌كنيم يا از دستور و امر خداوند، اگر به حرف خداوند اعتماد و اعتناء داريم در نتيجه خداوند هم به ما اعتماد دارد، ولى اگر حرف و دستور خداوند را سبك شمرديم دليل بر آن است كه آدم سبكى هستيم و در نزد خداوند هم ارزشى نداريم.

حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:

«كَذَلِكَ مَنْزِلَتُهُ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى؛ اگر زمينه گناه پيش آمد و تو چون براى خدا منزلت قائلى مرتكب گناه نشدى بدان و آگاه باش كه تو هم در نزد خدا داراى منزلت هستى».

[١]. همان، حديث ١١.