تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٨٨ - عوام فريبى فرعون

را به جنگ و سختى و شدت‌ها اخذ مى‌كرديم كه شايد متضرع و نالان شوند در نهج‌البلاغه آمده است امير المؤمنين قبل از اين كه نماز استسقا بخوانند. خطبه‌اى خواند كه در آن مى‌فرمايد:

«اَلا وَ اِنّ الارض الّتى تحملكم و السماء التى تُظلّكم مطيعتانِ لربّكم؛ آگاه باشيد، زمين كه شما را به دوش مى‌كشد و آسمانى كه بر شما سايه مى‌افكند فرمانبر پروردگارتان هستند (و چنين نيست اين‌ها بركتى را كه به شما مى‌دهند براى اين است كه از شما مى‌ترسند، (بلكه)) اين‌ها از طرف خدا مأمور شدند (و يك جورى در گردش و حركت هستند كه به نفع شما تمام بشود)».

به قول سعدى:

ابرو بادو مه و خورشيد و فلك در كارند

تا تو نانى به كف آرى و به غفلت نخورى

سپس اميرالمؤمنين مى‌فرمايد:

«إِنَّ اللَّهَ يَبْتَلِي عِبَادَهُ الْمُؤْمِنِينَ‌؛ خداوند بندگان مؤمنش را مبتلا مى‌كند، (وقتى مبتلا به معصيت شدند درهاى خير به رويشان حبس و بسته مى‌شود. شايد يكى از آنها متذكر شده و از گناه دست بردارد)»[١].

بنابراين خدا نخواسته است كه از ما انتقام بگيرد بلكه لطف خداوندى اقتضاء مى‌كند يك گرفتاريهائى پيش بياورد تا شايد بيدار و آگاه شويم. در اين آيات مى‌فرمايد: ما آل فرعون را مؤاخده كرديم به سال سختى و قحطى و نقصان در ميوه‌هايشان، چرا؟. شايد كه اين‌ها متذكر شوند. اما اينان مردمى ناقابلند عوض

[١]. نهج البلاغه، خطبه‌ى ١٤٣.