فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٤٣ - هجدهم - گرفتن ناخن

دستها يا پاهاى خود را بگيرد بدون اينكه بين آنها كفّاره بدهد، بايد براى گرفتن ده ناخن يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد.

١٠٤- اگر شخص محرم همه ناخن‌هاى دستهايش را در يك مجلس يا در چند مجلس بگيرد، و بعد در مجلسى ديگر همه ناخن‌هاى پاهاى خود را بگيرد، بايد دو گوسفند به عنوان كفاره بدهد؛ ولى اگر همه ناخن‌هاى دستها و پاهايش را در يك مجلس بگيرد، بايد يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد؛ مگر اينكه مثلًا ناخنهاى دستها را بگيرد و فوراً كفاره‌اش را بدهد و پس از آن در همان مجلس ناخن‌هاى پاهايش را بگيرد، كه در اين صورت بايد يك گوسفند ديگر نيز به عنوان كفاره بدهد.

١٠٥- اگر شخص محرم همه ناخن‌هاى دستهايش را بگيرد و در مجلسى ديگر بعضى از ناخن‌هاى پاهايش را بگيرد، بايد براى ناخن‌هاى دست يك گوسفند و براى هر يك از ناخن‌هاى پا يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد؛ و همچنين است بنابر احتياط، اگر همه ناخن‌هاى دستها و بعضى از ناخن‌هاى پاها را در يك مجلس بگيرد؛ هرچند كافى بودن ذبح يك گوسفند در اين صورت خالى از وجه نيست.

١٠٦- اگر شخص محرم چند ناخن از دستها و چند ناخن از پاهايش را بگيرد، بايد براى هر ناخن يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد، هرچند مجموع آنها ده ناخن يا بيشتر باشد.

١٠٧- اگر شخص محرم قسمتى از يك ناخن خود را بگيرد، بنابر احتياط واجب بايد يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد.

١٠٨- اگر شخص محرم ناچار شود كه يك يا چند ناخن خود را بگيرد، بنابر احتياط واجب بايد مطابق آنچه گذشت كفاره بدهد؛ هرچند بعيد نيست به جاى يك مُدّ طعام يك مشت طعام كافى باشد.

١٠٩- اگر شخص محرم از روى فراموشى يا ندانستن مسأله ناخن‌هاى خود را بگيرد، كفاره بر او واجب نمى‌شود.

١١٠- اگر كسى كه آگاهى به مسأله ندارد به محرم بگويد جائز است ناخن خود را