فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩٤ - روزههاى حرام

باشد، مثل اينكه- نعوذ باللّه- كسى نذر كند كه اگر متمكن از ارتكاب فلان گناه شود يا متمكن از ترك فلان واجب شود به شكرانه آن سه روز روزه بگيرد، و همچنين است اگر براى اينكه عمل واجبى را انجام ندهد يا عمل حرامى را ترك نكند نذر كند كه چنانچه فلان واجب را انجام دهد يا فلان گناه را ترك كند مثلًا سه روز روزه بگيرد.

هشتم: روزه مسافر، البته غير از مواردى كه استثناء شده و در فقرات (٢٢، ٢٤، ٢٦، ٢٧ و ٣٢٦) بيان شدند.

نهم: روزه صُمت، روزه صُمت آن است كه كسى در هنگامى كه نيت روزه مى‌كند در نيت خود قيد كند كه در تمام روز از صحبت كردن اجتناب نمايد، يا نيت كند كه علاوه بر انجام ندادن مفطرات صحبت كردن را نيز ترك كند.

دهم: روزه وصال، روزه وصال آن است كه كسى نيّت كند كه روز و شب را متصل به هم روزه بگيرد و تا سحر افطار ننمايد، يا نيت كند كه دو روز متوالى- پى در پى- بدون اينكه در هنگام افطار روزه خود را بگشايد روزه بگيرد؛ ولى اگر نيّت كند كه فقط روز را روزه بگيرد، در اين صورت اگر تا سحر بلكه تا شب دوم هم افطار نكند اشكال ندارد؛ اگرچه احوط آن است كه افطار را تا سحر به تأخير نيندازد.

يازدهم: صوم الدهر، صوم الدهر آن است كه كسى با نذر يا عهد يا قسم يا شرط ضمن عقد لازم بر خود واجب كند كه تا زنده است روزه بگيرد.

دوازدهم: روزه واجب موسّع و روزه مستحبى زوجه، البته در صورتى كه مزاحم حق زوج شود؛ و اگر مزاحم حق او نباشد نيز بهتر است بدون اجازه او روزه نگيرد.

سيزدهم: روزه‌هاى مستحبى و روزه‌هاى واجب موسّع فرزند بدون اجازه پدر و مادر و جدّ پدرى، در صورتى كه باعث ناراحتى و آزار و اذيت آنها شود يا او را از گرفتن روزه نهى كرده باشند.

٣٥٧- اگر فرزند بدون اذن پدر و مادر يا جدّ خود روزه مستحبى يا روزه واجب موسّع بگيرد، چنانچه يكى از آنها در بين روز او را از روزه داشتن نهى كند، بايد روزه خود را افطار كند.