فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٦ - سوم - موارد وجوب قضاء و كفاره مد

برطرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاء روزه‌هايى را كه نگرفته است بجا نياورد، بايد علاوه بر قضاء آن روزه‌ها، براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان كفاره به فقير بدهد.

٢٥٠- اگر كسى به واسطه عذرى غير از بيمارى- مثلًا مسافرت- روزه ماه رمضان را نگيرد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند، بايد روزه‌هايى را كه نگرفته است قضاء كند، و بنابر احتياط واجب براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

٢٥١- كسى كه قضاء روزه رمضان بر ذمّه او است، اگر در بجا آوردن آن كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند، بايد قضاء روزه‌هايى را كه بر ذمّه دارد بگيرد، و براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان كفاره به فقير بدهد.

٢٥٢- اگر بيمارى كسى چند سال طول بكشد، قضاء روزه سالهاى بيمارى بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد؛ ولى قضاء روزه‌هاى سال آخر كه خوب شده است بر او واجب مى‌باشد، و بايد تا رمضان سال آينده آنها را بجا آورد؛ و اگر زمان خوب شدن او طورى باشد كه تا رمضان بعد وقت كافى براى قضاء همه روزه‌هاى سال آخر نداشته باشد، بايد هر مقدار از آنها را كه وقت دارد قضاء نمايد، و در اين صورت قضاء بقيه بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز از آنها يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

مثلًا هرگاه بيمارى او تا آخر رمضان سال سوم مستمرّ بماند و بعد از آن رفع شود، بايد براى هر روز از رمضان سالهاى اول و دوم يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد، و قضاء آنها بر او واجب نيست؛ ولى تا پيش از رمضان سال چهارم بايد روزه‌هاى سال سوم را قضاء نمايد؛ و اگر مثلًا پنج روز مانده به رمضان سال چهارم خوب شود، بايد فقط قضاء پنج روز از روزه‌هاى رمضان سال سوم را بجا آورد،