فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٢ - اول - موارد وجوب قضاء و كفاره مخيره

بيست و سوم: مستحاضه‌اى كه در ماه رمضان روزه‌هاى خود را نگرفته باشد.

بيست و چهارم: كسى كه به واسطه بيمارى روزه رمضان را نگيرد و بعد از رمضان بيمارى او برطرف شود و بعد از برطرف شدن بيمارى تصميم بر قضاء داشته باشد ولى پيش از قضاء عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاء روزه‌هايش را بگيرد.

بيست و پنجم: كسى كه در ماه رمضان به واسطه عذرى غير از بيمارى روزه ماه رمضان را نگيرد، و بعد از رمضان آن عذر برطرف شود ولى تا رمضان سال بعد به واسطه بيمارى نتواند روزه بگيرد.

مواردى كه علاوه بر قضاء كفاره هم واجب است:

٢٣٠- مواردى كه علاوه بر قضاء روزه ماه رمضان كفاره هم بر مكلف واجب است، به اعتبار نوع كفاره به سه گروه تقسيم مى‌شوند: ١- مواردى كه علاوه بر قضاء كفاره مخيّره واجب است، ٢- مواردى كه علاوه بر قضاء كفاره جمع واجب است، ٣- مواردى كه علاوه بر قضاء كفاره مدّ از طعام واجب است.

اول- موارد وجوب قضاء و كفاره مخيّره:

٢٣١- اگر روزه‌دار در ماه رمضان از روى علم و عمد، به سبب خوردن يا آشاميدن يا جماع از راه حلال يا استمناء يا رساندن غبار غليظ به حلق روزه خود را باطل كند، قضاء و كفاره مخيّره بر او واجب مى‌گردد، يعنى علاوه بر قضاء بايد يا يك بنده آزاد كند و يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد و يا شصت فقير را سير كند يا به هر كدام از آنها يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان كفاره بدهد؛ و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد، بايد هر چند مدّ كه مى‌تواند به فقراء طعام بدهد و استغفار كند؛ و اگر دادن طعام به هيچ وجه در توان او نباشد، بايد فقط استغفار كند؛ و در دو فرض اخير احتياط واجب آن است كه هر وقت توانست كفاره را بدهد.[١]

[١] - آزاد كردن بنده و شصت روز روزه و سير كردن شصت مسكين از خصال كفارات مى‌باشند، كه توضيح شروط و احكام هر يك از آنها و همچنين توضيح شروط و احكام سائر خصال، در بخش هشتم ضمن تيتر« شروط و احكام خصال كفّارات» و تيتر« احكام مشتركه مربوط به كفّارات» بيان مى‌شود.