فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦١ - كسانى كه فقط قضاء روزه رمضان بر آنها واجب است

يازدهم: كسى كه در ماه رمضان بدون نيّت و يا به قصد رياء روزه بگيرد.

دوازدهم: كسى كه در ماه رمضان به سبب مستى روزه‌اى از او فوت شده است، اگرچه چيز مست كننده را براى معالجه خورده باشد.

سيزدهم: كسى كه در ماه رمضان بدون اينكه تحقيق كند صبح شده است يا نه، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود كه صبح شده بود.

چهاردهم: كسى كه بعد از تحقيق از اينكه صبح شده يا نه، با گمان به اينكه صبح شده است كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود صبح شده بود.

پانزدهم: بنابر احتياط واجب كسى كه بعد از تحقيق از صبح، شك كند صبح شده است يا نه، و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود صبح شده بود.

شانزدهم: كسى كه به گفته دو شخص عادل يا يك شخص موثق كه گفته‌اند صبح نشده است، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود صبح شده بود.

هفدهم: كسى كه به گفته دو شخص عادل يا يك شخص موثق كه گفته‌اند صبح شده است يقين پيدا نكند يا خيال كند شوخى كرده‌اند، و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود صبح بوده است.

هجدهم: فرد نابينا و امثال او كه به اعتبار گفته يك شخص موثق كه گفته است مغرب شده است افطار كنند و بعد معلوم شود مغرب نشده بود.

نوزدهم: فرد بينايى كه در هواى صاف به واسطه تاريكى يقين كند كه مغرب شده است و افطار نمايد و بعد معلوم شود مغرب نشده بود.

بيستم: روزه‌دارى كه براى خنك شدن يا بدون جهت مضمضمه كند- يعنى آب در دهان بگرداند- و بى‌اختيار آب فرو رود.

بيست و يكم: روزه‌دارى كه با علم به اينكه به واسطه مضمضه بى‌اختيار آب وارد گلويش مى‌شود مضمضه كند و آب وارد گلويش شود.

بيست و دوم: كسى كه در ماه رمضان به خاطر اكراه يا اضطرار يا تقيّه روزه خود را افطار كند.