فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٠ - كسانى كه فقط قضاء روزه رمضان بر آنها واجب است

رود، يا استنشاق كند- يعنى آب داخل بينى كند- و آب بى اختيار فرو رود.

ششم: كسى كه روزه خود را بعد از مغرب با چيز حرام افطار كند، اگرچه در بين روز چنين افطارى را قصد كرده باشد.

كسانى كه فقط قضاء روزه رمضان بر آنها واجب است:

٢٢٩- كسانى كه فقط قضاء روزه رمضان بر آنها واجب است و لازم نيست كفاره بدهند عبارتند از:

اول: زنى كه در ايام حيض يا نفاس روزه‌اى از او فوت شده است.

دوم: كسى كه به واسطه خواب روزه‌اى از او فوت شود، به اين صورت كه در ماه رمضان بدون نيت روزه قبل از طلوع فجر صادق بخوابد و در هنگام زوال- ظهر شرعى- يا پس از آن بيدار شود.

سوم: مسلمانى كه مُرتدّ شده و با توبه از ارتداد دوباره مسلمان شده است، كه بايد روزه‌هايى را كه در حال ارتداد از او فوت شده‌اند قضاء كند.

چهارم: مسلمانى كه شيعه اثنى عشرى نيست، اگر شيعه شود بايد روزه‌هايى را كه طبق مذهب خودش يا طبق مذهب شيعه بجا نياورده است قضاء كند.

پنجم: كسى كه در شب ماه رمضان جنب شود، و به تفصيلى كه در فقره (٨٦) گفته شد تا اذان صبح از خواب دوم و سوم بيدار نشود.

ششم: كسى كه در روزه ماه رمضان عمداً قى كند.

هفتم: كسى كه در روزه ماه رمضان عمداً دروغى را به خدا يا يكى از پيغمبران يا جانشينان پيغمبران نسبت دهد.

هشتم: كسى كه در روزه ماه رمضان عمداً اماله كند.

نهم: زنى كه در روزه ماه رمضان عمداً غسل حيض و نفاس را تا اذان صبح به تأخير بيندازد، و اگر وظيفه‌اش تيمم است تا اذان صبح تيمم هم نكند.

دهم: كسى كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند، و با حال جنابت يك روز يا بيشتر روزه بگيرد.