فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٩ - روزهدارانى كه روزه آنها با انجام مفطرات باطل نمىباشد

هشتم: پيرى، پس كسى كه بر اثر پيرى نتواند در ماه رمضان روزه بگيرد يا روزه براى او مشقّت و حرج داشته باشد، قضاء روزه‌اى را كه نگرفته است بر او واجب نمى‌باشد، البته در صورت دوم بايد براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

نهم: بيمارى، پس اگر كسى به واسطه بيمارى تمام روزه‌هاى ماه رمضان يا بعضى از آنها را نگيرد و پيش از تمام شدن ماه رمضان فوت كند، لازم نيست روزه‌هايى را كه نگرفته است براى او قضاء كنند.

٢٢٧- اگر كسى به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد، و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد، قضاء روزه‌هايى كه نگرفته است بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

روزه‌دارانى كه روزه آنها با انجام مفطرات باطل نمى‌باشد:

٢٢٨- كسانى كه روزه آنها با انجام مفطرات صحيح است و لازم نيست قضاء آن را بگيرند عبارتند از:

اول: كسى كه در ماه رمضان بعد از تحقيق يقين كند كه هنوز صبح نشده و كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد معلوم شود صبح بوده است.

دوم: كسى كه شك كند صبح شده است يا نه، و پيش از تحقيق كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد هم معلوم نشود كه صبح شده بود؛ ولى اگر بعداً معلوم شود صبح شده بوده، قضاء آن روزه بر او لازم است.

سوم: روزه‌دارى كه در هواى ابرى به گمان اينكه مغرب شده است افطار كند و بعد معلوم شود مغرب نبوده است.

چهارم: كسى كه فراموش كند روزه است و غذاء بخورد يا آب بياشامد، يا براى وضوء و غسل مضمضه كند- يعنى آب در دهان بگرداند- و بى‌اختيار آب در گلويش فرو رود.

پنجم: روزه‌دارى كه چيز ديگرى غير از آب را داخل دهان كند و بى‌اختيار فرو