فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٧ - عذرهايى كه شخص مبتلا به آنها لازم نيست روزهاش را قضاء كند

رمضان را بجا آورد، اگر در شب جنب شود، چنانچه تا اذان صبح بر حال جنابت باقى بماند- اگرچه بقاء او بر جنابت از روى عمد نباشد- روزه او باطل است؛ ولى در روزه اداء ماه رمضان اگر مكلف در شب جنب شود، چنانچه از روى سهو يا نسيان يا به واسطه خوابيدن- البته به توضيحى كه در صفحات (٢٩ و ٣٠) بيان شده است- تا اذان صبح بر حال جنابت باقى بماند، روزه‌اش صحيح است.

ششم: در حكم افطار پيش از ظهر، به اين معنى كه كسى كه روزه قضاء گرفته است، تا وقتى كه ظهر نشده، جائز است هر مُفطر و مُبطلى را از روى عمد و اختيار انجام دهد و كفاره هم بر او واجب نمى‌شود؛ ولى در روزه اداء ماه رمضان چنين جوازى ندارد، و اگر روزه‌دار از روى عمد و اختيار پيش از ظهر روزه را بهم بزند، گناهكار است و قضاء و كفاره هم بر او واجب مى‌شود.

هفتم: در حكم توجه به احتلام در هنگام طلوع فجر صادق و پس از آن، به اين معنى كه در روزه قضاء رمضان اگر كسى پيش از طلوع فجر در خواب محتلم شود و هنگام اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده است، به توضيحى كه در فقره بعد بيان مى‌شود نمى‌تواند آن روز را روزه قضاء بگيرد؛ اما اگر چنين حالتى در روزه اداء ماه رمضان براى كسى رخ دهد، چنانچه قبلًا نيت روزه كرده باشد روزه‌اش صحيح است و واجب است آن روز را روزه باشد.

٢٢٥- كسى كه مى‌خواهد قضاء روزه رمضان را بجا آورد، اگر در هنگام طلوع فجر صادق يا پس از آن بيدار شود و ببيند محتلم شده، و بداند كه پيش از اذان صبح مبتلا به اين حدث شده است، چنانچه وقت قضاء روزه تنگ باشد- مثلًا پنج روزه قضاء رمضان دارد، و پنج روز هم به رمضان باقى مانده است- بايد آن روز را روزه بگيرد، و بعد از رمضان لازم نيست عوض آن را بجا آورد؛ ولى اگر وقت قضاء روزه تنگ نباشد، نمى‌تواند آن روز را روزه بگيرد.

عذرهايى كه شخص مبتلا به آنها لازم نيست روزه‌اش را قضاء كند:

٢٢٦- عذرهايى كه شخص مبتلا به يكى از آنها- به توضيحى كه در مسائل بعد بيان‌