فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٢ - مصرف زكات فطره

زندگيش را از مال حرام تأمين مى‌كند.

٤٠٦- اگر كسى با اجير خود شرط كند كه مخارجش را بدهد يا شرط نكند ولى مخارجش را بدهد، بايد فطره او را بپردازد؛ ولى اگر شرط كند كه مقدارى از مخارجش را بدهد- مثلًا مقدارى پول به او بدهد تا مخارجش را خودش تأمين كند- واجب نيست فطره او را بپردازد، زيرا در اين صورت آن اجير نان‌خور او محسوب نمى‌شود.

٤٠٧- كارمندان ادارات و كارگران كارخانه‌ها كه در زندگى مستقل هستند- و بنابر احتياط واجب سربازان پادگانها- بايد خودشان فطره خود و عائله خود را بدهند.

٤٠٨- مكروه است كه پرداخت كننده زكات فطره از مستحق درخواست كند فطره‌اى را كه از او گرفته است به خود او بفروشد يا به او ببخشد يا به او صدقه بدهد؛ ولى اگر خود مستحق بخواهد چيزى را كه بابت زكات فطره گرفته است بفروشد، بعد از اينكه قيمت آن معيّن شد، پرداخت كننده زكات فطره در خريد آن بر ديگران مقدم مى‌باشد.

٤٠٩- همچنانكه در صفحه ١٧٩ ضمن تيتر «تعريف زكات» بيان شد؛ زكات اموال به عين اموال تعلق مى‌گيرد، ولى زكات فطره به ذمّه شخص تعلق مى‌گيرد.[١]

مصرف زكات فطره:

٤١٠- مصرف زكات فطره، همان مستحقين هشت‌گانه زكات- كه در فقره (١٦٤) ذكر شدند، و مسائل آنها در ضمن تيتر «مستحقين زكات» بيان شد- مى‌باشند، و اگر كسى زكات فطره را به مصرف يكى از آن مستحقين برساند كافى است؛ ولى احتياط مستحب آن است كه زكات فطره را فقط به فقرائى كه شيعه اثنى عشرى هستند بدهند.

[١] - اغلب مسائلى كه در ضمن تيتر« پرداخت زكات فطره» ايراد شده‌اند، مشترك بين زكات اموال و زكات فطره مى‌باشند، همچنانكه از تيترهاى« نيّت زكات» و« احكام مربوط به پرداخت زكات» فقراتى كه شماره آنها در ذيل ذكر مى‌شود، مشترك بين زكات اموال و زكات فطره مى‌باشند: ٢٥٣، ٢٥٥، ٢٥٨، ٢٦٠، ٢٦٢، ٢٦٣، ٢٦٥، ٢٧٨، ٢٨٢، ٢٨٣، ٢٨٤، ٢٨٧، ٢٩٠، ٢٩٢، ٢٩٣، ٢٩٥، ٣٠٤، ٣٠٦، ٣٠٧، ٣١٠، ٣١٣، ٣١٤، ٣١٧، ٣١٨، ٣٢٣، ٣٢٤، ٣٢٥، ٣٢٦، ٣٢٨، ٣٢٩، ٣٣٠.