فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤٤ - نيت زكات

آن چيز معيّن صدقه مستحبه باشد؛ ولى اگر آن چيز معيّن را بطور ترديد به مستحق بدهد- مثلًا نيّت كند كه آن چيز يا زكات واجب باشد يا صدقه مستحبه- به جاى هيچكدام از آنها حساب نمى‌شود.

٢٥٦- اگر كسى مال غائبى داشته باشد، و بعد از آنكه زكاتش را پرداخت كرد معلوم شود آن مال قبل از پرداخت زكات تلف شده، چنانچه چيزى كه به عنوان زكات داده است باقى باشد، مى‌تواند آن را پس بگيرد؛ بلكه اگر چيزى كه پرداخت كرده است تلف شده باشد لكن گيرنده مى‌دانست كه آن مال غائب قبلًا از بين رفته بود، باز هم مالك مى‌تواند عوض آنچه را كه داده است از گيرنده پس بگيرد.

٢٥٧- اگر مالك براى پرداخت زكات كسى را وكيل كند، و در اين امر قصد قربت داشته باشد اما وكيل به قصد رياء زكات را بپردازد مُجزى نيست، و وكيل ضامن آن مى‌باشد؛ ولى اگر قصد قربت مالك تا زمان پرداخت زكات توسط وكيل مستمر باشد مجزى است، و همچنين اگر مالك زكات را با قصد قربت به حاكم شرع بدهد، و او به عنوان وكالت زكات را با قصد رياء به مستحق بپردازد، چنانچه قصد قربت مالك تا زمان پرداخت زكات توسط حاكم شرع مستمر باشد مجزى است.

٢٥٨- اگر حاكم شرع از كسى كه زكات نمى‌دهد به اكراه زكات بگيرد، چون در أخذ و در نيّت پرداخت آن ولايت دارد، چيزى از زكات در اموال آن شخص نمى‌ماند.