فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩٤ - چهارم - رسيدن به حد نصاب

اول: چهل رأس، كه زكات آنها يك گوسفند است.

دوم: صد و بيست و يك رأس، كه زكات آنها دو گوسفند است.

سوم: دويست و يك رأس، كه زكات آنها سه گوسفند است.

چهارم: سيصد و يك رأس، كه زكات آنها چهار گوسفند است.

پنجم: چهارصد رأس و بالاتر، كه زكات دهنده بايد آنها را صدتا صدتا حساب كند، و براى هر صدتا يك گوسفند بدهد.

٥٤- لازم نيست در پنج نصاب گوسفند، زكات را از خود آن گوسفندها بدهند، بلكه اگر از گوسفندهاى ديگر بدهند يا مطابق قيمت گوسفند پول يا جنس ديگر بدهند كافى است.

٥٥- گوسفندهاى بين دو نصاب زكات ندارند، پس اگر كسى بيش از نصاب اول- كه چهل رأس گوسفند است- داشته باشد، تا به نصاب دوم يعنى صد و بيست و يك رأس نرسد، فقط بايد زكات چهل رأس آنها را بدهد، و در اين صورت تعداد زيادتر از چهل رأس زكات ندارد، و همچنين است در نصابهاى بعد.

٥٦- بز و ميش و شيشك‌[١] از يك جنس محسوبند، و در زكات با هم فرقى ندارند، و مكمّل عدد نصاب يكديگر مى‌باشند.

احكام مشتركه مربوط به زكات انعام ثلاثه:

٥٧- كسى كه بابت زكات گوسفندانش گوسفند مى‌دهد، چنانچه قيمت آن گوسفند مختصرى از قيمت گوسفندهاى ديگر او كمتر باشد اشكال ندارد؛ ولى بهتر است گوسفندى بدهد كه قيمتش از تمام گوسفندهايش بيشتر باشد، و همچنين است در زكات گاو و شتر.

٥٨- زكات شتر و گاو و گوسفندى كه به حدّ نصاب برسند واجب است، چه همه‌

[١] - شيشك- به كسره حرف اول و فتحه حرف سوم- گوسفند نر ششماهه يا يكساله است، و به آن شيشاك‌هم گفته شده، مثال از مولوى:« گرگ اغلب آن زمان گيرا بود كز رَمه شيشك به خود تنها رود».