فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٩ - شرط سوم - لباس متناسب فقير باشد

٢٢٠- لباسى كه به عنوان كفاره به مسكين داده مى‌شود، فرقى بين نو و كهنه آن نيست، البته به شرط اينكه پاره و مندرس و ساييده نباشد كه با اندكى استعمال از بين برود؛ هرچند دادن لباس نو افضل بلكه احوط است.

٢٢١- بنابر اقوى در كسوة، اكتفاء به يك جامه- يعنى يك شلوار به تنهايى و يا يك پيراهن غير عربى كوتاه- اشكال ندارد؛ هرچند مستحب است كه به هر مسكين دو جامه بپوشانند.

٢٢٢- احتياط مستحب آن است كه اگر جامه‌اى كه به فقير مى‌دهند پيراهن است، به قدرى بلند باشد كه عورت او را بپوشاند.

شرط دوم- لباس دوخته باشد:

٢٢٣- در لباسى كه به عنوان كفاره به مسكين مى‌دهند، ظاهراً دوخته بودن معتبر است؛ مگر آن جامه‌اى كه احتياج به دوختن ندارد، مانند لباس بافتنى و لباسى كه از نمد تهيه مى‌شود، پس اگر كسى جامه‌اى را كه عرفاً به صورت دوخته استفاده مى‌كنند به صورت ندوخته به فقير بدهد كافى نيست.

بلى، ظاهراً اشكال ندارد كه جامه ندوخته را با اجرت دوخت به فقير بدهد، تا او خودش آن را بدوزد و بپوشد.

شرط سوم- لباس متناسب فقير باشد:

٢٢٤- لباسى كه به عنوان كفاره به مسكين مى‌دهند بايد متناسب با او باشد، بنابر اين دادن لباس مردانه به زن فقير و بالعكس كافى نيست، و همچنين دادن لباس كودكانه به مسكين بزرگسال و بالعكس كافى نيست.

٢٢٥- در جنس لباس فرقى نيست بين اينكه پشمى باشد يا پنبه‌اى يا كتانى و غيره؛ و در كافى بودن حرير خالص براى مرد فقير اشكال است؛ مگر اينكه به خاطر ضرورت و يا به علتى ديگر پوشيدن آن براى مرد فقير جائز باشد.

٢٢٦- لباسى را كه به عنوان كفاره به مسكين تحويل دادند، او مالك آن لباس مى‌شود، و به عبارت ديگر تحويل به او يعنى تمليك به او، در نتيجه وقتى آن را