فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٦ - شرط ششم - طعام با غير خوراكى ممزوج نباشد

و چه‌تر، و پايين‌ترين حد آن نمك و سركه و بالاترين حدّ آن گوشت است؛ البته هرچه خوب‌تر باشد بهتر است.

٢٠٦- در كفاره سوگند و هر كفاره‌اى كه معادل آن مى‌باشد، احوط است كه طعام مسكين كمتر و پايين‌تر از طعامى كه كفاره دهنده در منزل خود مصرف مى‌كند نباشد؛ هرچند اكتفاء به قوت غالب منطقه خالى از قوّت نيست.

٢٠٧- در اطعام كفارات واجب، شخص كفاره دهنده مخيّر است بين اينكه طعام را به مساكين تحويل دهد و يا آنان را مهمان كرده و سير نمايد و يا عده‌اى از آنها را سير كند و به عده ديگر از آنان طعام تحويل دهد؛ و اما اينكه اگر بخواهد آنان را سير كند چه مقدار بايد طعام بدهد؟ مقدار معيّنى ندارد، بلكه معيار سير شدن مسكين است، چه طعام كم باشد و چه زياد؛ ولى اگر بخواهد طعام را به مساكين تحويل دهد، حدّ اقل بايد وزن آن يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- باشد؛ و افضل بلكه احوط آن است كه وزن آن دو مُدّ- يك و نيم كيلو گرم- باشد.

٢٠٨- احتياط واجب آن است كه در اطعام كفاره ظِهار، دو مدّ- يك و نيم كيلو گرم- بدهند، و به يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- اكتفاء نكنند.

٢٠٩- وقتى طعام را به مسكين تحويل دادند، او مالك آن طعام مى‌شود، و به عبارت ديگر تحويل به او يعنى تمليك به او، در نتيجه وقتى آن را مى‌گيرد مالك مى‌شود، و هر كارى بخواهد مى‌تواند با آن انجام دهد، و محكوم نيست به اينكه فقط آن طعام را به مصرف خوراك برساند.

شرط پنجم- طعام سالم باشد:

٢١٠- طعامى كه بايد به عنوان كفاره پرداخت شود بايد سالم باشد، و پرداخت طعامى كه فاسد شده است كافى نمى‌باشد.

شرط ششم- طعام با غير خوراكى ممزوج نباشد:

٢١١- طعامى كه بايد به عنوان كفاره پرداخت شود، بايد با چيزهاى غير خوراكى مخلوط و ممزوج نباشد.