صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٨ - تفاوت انسانهاى الهى و مادى

مسئوليت بزرگ، يعنى سعادت ملت را شما و ما بايد بيمه كنيم: قشر روحانى و قشر دانشگاهى. سعادت ملت را شماها بايد بيمه كنيد. اين مسئوليت به دوشتان آمده، نرفتيد زارع بشويد. اگر زارع بوديد مسئوليت داشتيد، اما نه اين مسئوليت را. اگر يك كاسبى بوديد مسئوليت داشتيد در حدود شعاع خودتان؛ اما الآن مسئوليت، مسئوليت يك ملت است؛ مسئوليت يك كشور است. مسئوليت براى اسلام است. مقابل خدا، الآن همه مسئوليم. بايد همه ما كوشش كنيم، دانشگاه كوشش كند، دانشگاههاى دينى كوشش كنند، دانشگاههاى علمىِ شما كوشش كنند، انسان درست كنند همه دنبال اين باشيد: انسان.

تفاوت انسانهاى الهى و مادى‌

اگر انسانيت را استثنا بكنيد، يك فردى درست كنيد دانشمند، يك طبيبى كه بهتر از همه اطباى دنياست، اگر اين وجهه انسانى نداشته باشد، همين طبيب مضر است. همين طبيب وقتى كه مى‌خواهد يك كسى را معالجه كند، دنبال منافع است؛ نه دنبال معالجه؛ دنبال اين است از اين چقدر درمى‌آيد! هر چه بشود بيشتر بدوشد او را. اگر يك طبيب درست كنيد كه انسانى بار بيايد، او دنبال معالجه است؛ نه دنبال اينكه از اين چقدر در مى‌آيد. قضيه كسب نيست؛ قضيه علاج انسانى است؛ الهى است. يك طبيب مى‌تواند معالجه‌اش الهى باشد؛ مى‌شود معالجه‌اش شيطانى و طاغوتى باشد. معالجه طاغوتى، اينكه برود دنبال اينكه چقدر از اين درمى‌آيد.- چقدر ما قضيه استخوان لاى زخم! چقدر ما مى‌توانيم از اين استفاده كنيم. هر چقدر مى‌توانيم استفاده كنيم معطلش كنيم! الهى مى‌خواهد اين را نجات بدهد، و لو چيزى گيرش نيايد؛ مى‌خواهد اين را نجات بدهد. اگر در دانشگاه شما انسان درست شد، او مى‌خواهد ملت را نجات بدهد؛ در فكر اين نيست كه خودم چى باشم؛ مقام خودم چى باشد؛ مى‌خواهد نجات بدهد؛ و اگر طاغوتى شد، مى‌خواهد استفاده كند؛ نمى‌خواهد نجات بدهد؛ مى‌خواهد خودش را، براى خودش كار كند، نه براى كشور