نمى‌دانم- كه يك كسى را بكشند صدا درآورند، يك دسته از آن طرف و يك دسته از اين طرف، و بساط درست كنند يك قدرى كه اين كمتر مى‌شد آن وقت يك كس ديگر را به ميدان مى‌آوردند: اين كتابهايش چه طور است! آن مى‌گفت كافر است آن مى‌گفت مسلمان است، آن مى‌گفت كه مسلمانى است تالىِ مثلًا انبيا! آن مى‌گفت كافرى است از ابو جهل‌ [١] بدتر! اما نقشه توى كار است! آنهايى كه اينها را درست مى‌كنند نه به اسلام عقيده دارند و نه به روحانيت عقيده دارند و نه به هيچ چيز. آنها ماديت در نظرشان هست، و مسلمانها را به جان هم بريزند تا آنها چپاول كنند. امروزى كه ما احتياجمان به وحدت كلمه از همه اوقات بيشتر است، امروزى كه اين توطئه‌هاى مرزى و غير مرزى در كار است، باز ما سر يك چيز مختصرى دعوا مى‌كنيم. اين نيست جز اينكه يك جهالتى است در ما. ما رشد نداريم كه مواقع را تشخيص بدهيم كه چه وقت بايد چى گفت. و آنهايى كه نقشه مى‌كشند مى‌فهمند كه دارند چه مى‌كنند. آنها مى‌دانند كه بايد چه وقت چه چيز را چاپ كرد و منتشر كرد، كسانى را واداشت ضدش، كسانى را واداشت تأييدش.

امروز، روز وحدت همه قوا

ما بايد بيدار باشيم آقا! توجه داشته باشيم. وقت اين نيست كه امروز سر افراد دعوا بكنيم، وقت اين است كه امروز همه قوايمان را متحد كنيم و اين گروه گروهها يكى بشوند همان طورى كه با يكى بودن، اين- قدرت را به زمين زديم، با يكى بودن به جلو برويم، نه اينكه حالايى كه ما با يكى بودن، قدرت را زمين زديم، حالا متفرقمان كنند؛ و بعد هم يك قدرتى بيايد همه ما را از بين ببرد. الآن وقت وحدت كلمه است. الآن وقت اين است كه همه ما قدرتهايمان را روى هم بگذاريم. از من، كه يك طلبه هستم، از شما آقايان، از اين علماى اعلام اصفهان، يا جاهاى ديگر، وقت اين است كه همه فكرهايشان را متوجه به اين بكنند كه حالا بايد چه كرد. حالا كه قانون اساسى طرح است طرح بدهند؛ نظر بدهند؛ مسائل را بگويند به مردم. بگويند فردا كه بناست مجلس خُبرگان درست‌

[١] ابو جهل، كنيه عمرو بن هشام مخزومى، از مخالفان سرسخت حضرت رسول اكرم (ص).