احساس يك آزادى كرديد و آزاد هستيد، ببينيم كه آيا آزادى كه ما الآن داريم با اين آزادى چه مى‌كنيم. ما الآن از قيد و بندى كه رژيم سابق داشت آزاد هستيم؛ و لهذا آزادانه شما پيش ما آمديد و سابقاً نمى‌توانستيد؛ و ما هم آزادانه با شما صحبت مى‌كنيم، و شما هم با ما صحبت مى‌كنيد؛ لكن ما با اين آزادى بايد چه بكنيم؟ آيا حالا كه آزاد هستيم ديگر تمام قيد و بندها را كنار بگذاريم؟ به مجرد اينكه آزاد شديم هر چه مى‌خواهيم بگوييم؟ هر چه مى‌خواهيم بنويسيم؟! هر كارى مى‌خواهيم بكنيم؟ اين است معناى آزادى كه در جمهورى اسلامى است، كه قيدها و بندها ديگر برداشته بايد بشود؟ هر كس هر چه مى‌خواهد بگويد؟ و لو ضد ملت باشد، و لو ضد اسلام باشد، و لو بر خلاف قرآن مجيد باشد؟ يا نه، آزادى كه مى‌خواهيم ما، آن آزادى كه اسلام به ما داده است، حدود دارد آزادى.

آزادى در حدود قانون است. همه جاى دنيا اين طور است كه آزادى كه هر ملتى دارد، در حدود قانون آزادى دارد. نمى‌تواند كسى به اسم آزادى قانون‌شكنى بكند. آزادى اين نيست كه مثلًا شما بايستيد در كوچه به هر كس رد مى‌شود يك ناسزايى بگوييد خداى نخواسته؛ يا با چوب بزنيد او را: «من آزادم!» آزادى اين نيست كه قلم را برداريد و هر چه دلتان مى‌خواهد بنويسيد، و لو بر ضد اسلام باشد، و لو بر ضد قانون باشد.

خطر سوء استفاده از آزادى‌

الآن اين آزادى را خداى تبارك و تعالى كه به ما عنايت كرده است، ما را براى اين آزادى امتحان مى‌كند. يكوقت نمى‌توانستيد كارى بكنيد، حالا خدا به شما اين عنايت را فرموده است كه آنهايى كه جلوى آزادى شما را گرفته بودند، آنها را از اين مملكت اخراج كرد. حالا كه اخراج كرد و آزادى به شما عنايت فرمود، شما را با اين آزادى امتحان مى‌كند. نعمتهاى خدا امتحان است براى بندگان خدا. ببينيم كه آيا اين نعمتى كه خدا به ما عنايت كرده است، اين نعمت را كفران مى‌كنيم، يا شكر اين نعمت را مى‌كنيم. كفران اين است كه آزادى را ما وسيله كارهاى زشت قرار بدهيم. «من آزادم، هر كارى‌