صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٢٩ - مقصد، نجات مكتب است

مى‌كنند، مطالب را گوش مى‌كنند، همچو كه به روضه مى‌رسند، رد مى‌شوند مى‌روند، اين از باب اين [است‌] كه ملتفت نيستند چه هست آن. روضه است كه اين محراب، كه اين منبر، را حفظ كرده. اگر آن روضه نبود، اين منبر هم نبود، اين مطالب هم نبود، آن حفظ كرده. ما بايد به شهيدمان گريه كنيم؛ فرياد كنيم؛ مردم را بيدار كنيم.

مقصد، نجات مكتب است‌

البته يك مطلبى هم كه بايد بين همه ما بايد باشد اين است كه اين نكته را به مردم بفهمانيم همه‌اش قضيه اين نيست كه ما مى‌خواهيم ثواب ببريم، قضيه اين است كه ما مى‌خواهيم پيشرفت كنيم. سيد الشهدا هم كه كشته شد، نه اينكه رفتند يك ثوابى ببرند، ثواب براى او خيلى مطرح نبود، رفت كه اين مكتب را نجاتش بدهد، اسلام را پيشرفت بدهد، اسلام را زنده كند. شما هم كه داريد نوحه‌خوانى مى‌كنيد، حرف مى‌زنيد، خطبه مى‌خوانيد، نوحه مى‌خوانيد، مردم را به گريه وادار مى‌كنيد، مردم هم كه گريه مى‌كنند؛ همه روى اين مقصد باشد كه اين اسلام را ما مى‌خواهيم با همين هياهو حفظش كنيم. با اين هياهو، با اين گريه، با اين نوحه‌خوانى، با اين شعرخوانى، با اين نثرخوانى، ما مى‌خواهيم اين مكتب را حفظ كنيم. چنانچه تا حالا هم حفظ شده. بايد اين نكته هم به مردم گفته بشود، تذكر داده بشود، كه آقا قضيه روضه‌خوانى قضيه اين نيست كه من يك چيزى بگويم و يكى هم گريه كند، قضيه اين است كه با گريه حفظ شده است اين، با گريه اين حفظ شده، حتى «تَباكى» [١] هم ثواب دارد. خوب، تبَاكى چرا ثواب دارد، براى اينكه تباكى كمك مى‌كند به اين مكتب؛ كمك به مكتب مى‌كند. اينها اشتباه است كه اينها يك طرف قضيه را مى‌بينند، يك طرف قضيه را نمى‌بينند و مع الأسف ما هميشه- يعنى اسلام هميشه مبتلا بوده به اين يك طرف ديدنها؛ هميشه مبتلا بوده.

اينكه در روايت است كه اسلام غريب است، از اول غريب بوده و الآن هم غريب است، براى اينكه غريب آن است كه نمى‌شناسند او را. در يك جامعه‌اى هست او، اما

[١] حالت گريه به خود گرفتن.