صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٤ - رسالت تزكيه و تهذيب

سخنرانى [در جمع بانوان لنگرود و پرسنل سپاه پاسداران همدان (تهذيب نفس)]

زمان: ٢ تير ١٣٥٨/ ٢٨ رجب ١٣٩٩

مكان: قم‌

موضوع: خطر افسارگسيختگى نفْس و ضرورت مهار آن‌

حضار: بانوان لنگرود- پرسنل سپاه پاسداران انقلاب اسلامى همدان‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

رسالت تزكيه و تهذيب‌

من چند كلمه با آقايان و خواهران در مفاد اين آيه شريفه، كه آن خواهر خواند، عرض كنم. خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايند كه من منت گذاشتم بر مردم به اينكه پيغمبر را فرستادم كه آيات مرا براى مردم تلاوت كند: وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ [١] «تزكيه» را مقدم ذكر فرموده است از علم، از «حكمت». آيات شريفه قرآن در هر ذره ذره از آن نكات هست. اين طور نيست كه بى‌جهت مثل يك نويسنده باشد، كه مقدم و مؤخر بودن ممكن است كه در نظر نباشد. تلاوت آيات شريفه، خوب، همان، «رسالت» است. يعنى رسول آمده است كه آيات قرآن را بر مردم تلاوت كند. تلاوت براى چى؟ تلاوت كند و مردم را «تزكيه» كند، نفوس مردم را تزكيه كند؛ تطهير كند.

انسان دو جنبه دارد: جنبه معنوى، و جنبه ظاهرى. جنبه ظاهرى همين است كه مى‌بينيد، و همين دنياست كه مى‌بينيد، و همين ماديت است كه مشهود است. و جنبه معنوى جنبه ديگرى است كه ماوراى اين عالم است؛ در انسان است. اما انسان مجموعه همه عالم است. كأنه خداى تبارك و تعالى دو نسخه موجود فرموده است: يك نسخه تمام عالم؛ يك نسخه كوچك .... يعنى انسان عصاره همه موجودات عالم است. يعنى در انسان همه چيز هست. و خداى تبارك و تعالى توجه و عنايت فرموده است و منت گذاشته است بر انسان به اينكه پيغمبرانى فرستاده است براى اينكه هم آن جهت معنويت‌

[١] سوره جمعه، آيه ٢: «تزكيه كند آنها را و قرآن و حكمت به ايشان بياموزد».