جمهورى اسلامى. آن رژيم رفت و يك رژيم ديگرى است لكن بايد همه چيز اسلامى بشود. آن روزى ما به آخر مقصد رسيديم كه همه چيزمان اسلامى باشد. بازار يك بازار اسلامى باشد. بازارى كه يك متاعى را يك تومان مى‌خرد و سى تومان به اين فقرا و ضعفا مى‌دهد اين بازار اسلامى نيست. بازارى كه قاچاق وارد مى‌كند و به قيمتهاى گزاف مى‌دهد و اقتصاد اسلام را مى‌خواهد به هم بزند اين اسلامى نيست؛ اين بازارْ اسلامى نيست. اينها بايد اسلامى بشود؛ خودشان اسلامى‌اش كنند. بازارى كه به فكر ضعفا و فقرا نباشد، بازارى كه پهلويش ضعيف باشد و به فكر نباشد، اين بازارْ اسلامى نيست. ملتى كه اينجا قصرهاى روى هم روى هم درست كنند، و آنجا زاغه‌نشينها باشند- شما همه زاغه‌نشين را ديديد چه طورند؛ لا بد شماها ديديد، من هم صورتش را ديدم. يك مملكتى كه زاغه‌نشينها آن طور باشند و مردم به فكر اينها نباشد، اين مملكتْ مملكت اسلامى نيست. اين صورت است، محتوا ندارد.

پيروى از امام على (ع) در همه ابعاد

حضرت امير مى‌فرمايد- به حَسَب نقل- كه شايد در سرحدات يك كسى گرسنه باشد؛ به خودش رنج مى‌دهد كه مبادا يكى كسى از او گرسنه تر باشد. آن امير ماست، او آقاى ماست، امام ماست. ما هى بگوييم امام و اقتدا نكنيم به او؟ در كارها هيچ اقتدا نباشد؟ «امام» معنايش اين است؟ «شيعه» معنايش اين است كه مشايعت كند؛ همان طورى كه تابوت را كه مى‌برند، اگر همه از اين طرف دنبال تابوت رفتند، تشييع كردند او را، اگر تابوت را از اين طرف مى‌برند يكى از اين طرف برود، اين را تشييع نكردند؛ شيعه بايد اين طورى باشد؛ مشايعت كند على را. البته قدرت نداريم ما مثل او. هيچ كس قدرت ندارد؛ اما به زهد، به تقوا، به رسيدگى به مظلومها، به رسيدگى به فقرا، مشايعت كنيم از او. نمى‌توانيم مثل او زندگى بكنيم، نمى‌توانيم كه مشى او را داشته باشيم، قادر بر اين نيستيم؛ او يك موجودى بوده معجزه‌اى؛ جمع ما بين تضاد، جمع بين همه ضدها را كرده بود. يك آدم در قدرت آن طور كه- به حَسَب نقل- از اين طرف مى‌زد دو تا مى‌كرد، از اين طرف در جنگ مى‌زد مى‌كشت تمام كسانى كه بر ضد اسلام بودند؛ از آن طرفْ يك‌