قتل عام مى‌شديم، چيز مهمى نبود؛ براى اينكه در راه حق بوده است، و مكتبمان محفوظ بود؛ و كوشش خودمان را آن قدرى كه مى‌توانستيم كرديم؛ منتها زورمان نرسيد آنها غلبه كردند؛ چنانكه اولياى حق هم بسيارى‌شان مغلوب شدند، لكن مكتب محفوظ بود؛ سيد الشهدا- سلام اللَّه عليه- با همه اصحاب و عشيره‌اش قتل عام شدند، لكن مكتبشان را جلو بردند؛ شكست در مكتب نبود پيشروى بود؛ يعنى بنى اميه را تا ابد شكست داد قتل سيد الشهدا؛ يعنى آن اسلامى كه بنى اميه مى‌خواست بد نمايش بدهد و با ادعاى خلافت بر خلاف همه موازين انسانى عمل بكند، آن را سيد الشهدا- سلام اللَّه عليه- با نثار خون خودشان آن رژيم را، رژيم فاسد را، شكست داد، و لو مقتول شد؛ ما اگر در رژيم سابق در اين مبارزه شكست مى‌خورديم و آن مكتبمان محفوظ مى‌ماند، دست نخورده مى‌ماند، و خودمان از بين مى‌رفتيم خيلى اهميت نداشت؛ براى اينكه سيد الشهدا هم كشته شد؛ امير المؤمنين هم در جنگ با معاويه شكست خورد.

توطئه با قلمهاى زهرآلود

اما حالا ما سر دو راهى واقع شديم. اين اهميت دارد. آن دو راهى اين است كه چه بكنيم كه مكتبمان محفوظ باشد؛ و چه اعمالى مكتب ما را به باد مى‌دهد. شما پاسدارهاى عزيز محترم، كه علاقه‌مند هستيم ما همه به شما، چه بكنيد؟ چه اعمالى از شما صادر بشود كه اين اعمال در اين رژيمى كه الآن رژيم اسلام است، الآن جمهورى اسلامى است، مملكت ما رژيمش الآن به رفراندم جمهورى اسلامى شده، اگر ما الآن يك اعمالى به جا بياوريم، ارتكاب يك كارهايى بكنيم كه بر خلاف موازين شرعيه باشد، بر خلاف موازين عدالت باشد، مثلًا فرض كنيد كه جوانى از ما بر خلاف موازين يك تعدى به غير بكند، يك جوان كه به عنوان پاسبان اسلام است بريزد در خانه يك كسى و يك كار زشتى بكند، امروز اين را ديگر پاى اين شخص حساب نمى‌كنند، مى‌گويند پاسدار اسلام هم اين طورى است؛ در رژيم سابق ساواكيها اين كارها را مى‌كردند، در رژيم حالا هم پاسداران اسلام اين كار را مى‌كنند. اگر به پاى شخص حساب مى‌شد و مكتب‌