مى‌داديد و داديد؛ اين انسجام حالا دارد گسسته مى‌شود، از باطن مى‌پوسد؛ آنها آن وقت انسجامشان را از دست دادند و شكست خوردند؛ يعنى ارتش پشت كرد، ژاندارمرى پشت كرد؛ عرض مى‌كنم، شهربانى پشت كرد، ادارات پشت كردند، كارگرها پشت كردند، كارمندان، همه پشت كردند به او و آن انسجامى كه آن وقت بود، همه قواى آنها با هم منسجم بودند، آن انسجام گسيخته شده، از اين طرف انسجام بود؛ از آن طرف گسيختگى، پيش برديد شما؛ الآن عكس است. الآن دستهايى دارد توطئه مى‌كند كه اين قشرهايى كه با هم انسجام پيدا كرده بودند حلّش كنند و همانها هم دارند انسجام براى خودشان درست مى‌كنند. آنها دارند با هم روابط پيدا مى‌كنند؛ ماها داريم با هم قهر مى‌كنيم. عاقبت اين امر چه خواهد شد كه دشمن ما دارد با هم روابطش را زياد مى‌كند و ما داريم روابطمان را از دست مى‌دهيم؟ نتيجه شكست است، چاره نيست. همان رمزى كه در پيروزى ما بود آنها دارند به دست مى‌آورند و همان چيزى كه در شكست آنها بود براى ما الآن دارد حاصل مى‌شود.

ترفندهاى رژيم شاه براى ايجاد اختلاف‌

از سابق اين طور بود كه قبل از ماه رمضان و قبل از ماه محرّم- كه وقتِ يك نتايج اسلامى بود- در همان رژيم سابق شما اگر توجه كنيد به اين قضايايى كه پيش آمده، ببينيد اينها چه وقت پيش آمده. يك قصه يك وقت مى‌بينيد درست شد: «شهيد [١]) ٩٧١ (» آقا، اين منبرى، آن منبرى، آن منبرى، آن محراب، آن محراب، آن محراب، در سطح كشور، همه حرفها شهيد جاويد بود! «شهيد جاويد» چى بود كه اين قدر داد بكنيد؟ براى چى؟ نزديك محرّم مى‌شد، مى‌ديدند كه اگر اين قوه‌ها با هم باشد و يك وقت نكند كه توجه بكنند به گرفتاريهاى خودشان، توجه بكنند به آنكه گرفتارشان كرده، «شهيد جاويد» را پيش مى‌آوردند ما هم غفلت از مسائل روز و از مسائل سياسى، همه به جان هم مى‌افتاديم. همين قم تمام وقتش را صرف كرد سر «شهيد جاويد» تا تمام شد بعد كه‌

[١] كتابى درباره زندگى حضرت امام حسين (ع) نوشته نعمت اللَّه صالحى نجف‌آبادى.