صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٨٧ - وظيفه امر به معروف و نهى از منكر

اعمال ما دفنش كنند. فكرى براى اين بايد كرد.

شروع اصلاح جامعه از اصلاح خويشتن‌

تا ما خودمان را اصلاح نكنيم نمى‌توانيم بگوييم كه ما يك اشخاصى هستيم كه براى خدا داريم كار مى‌كنيم؛ مى‌خواهيم اصلاح كنيم مردم را. تا آقا خودشان صالح نباشند نمى‌توانند دعوت به صلاح بكنند. كسى كه خودش خداى نخواسته پايش را كج مى‌گذارد اگر به مردم بگويد پايت را راست بگذار مسخره‌اش مى‌كنند مى‌گويند اگر پا راست گذاشتن صحيح بود خودت بگذار! اگر شما، كه پاسداريد و مدعى هستيد كه ما براى پاسدارى خدمت مى‌كنيم به اسلام مى‌خواهيم خدمت كنيم، اگر خداى نخواسته همان طور كه در رژيم سابق گاهى مى‌ريختند منزل يك كسى و اثاثش را مى‌بردند، زن و بچه‌اش را به زحمت مى‌انداختند، اگر حالا هم از يكى از شما خداى نخواسته يك همچو چيزى صادر بشود، و ديگران جلويش را نگيرند و تربيتش نكنند، نهيش نكنند، اين حربه را دست دشمن ما مى‌دهد و مى‌گويد پاسدارها اين جورى‌اند. نمى‌گويد آن يك [چنين‌] آدمى بود؛ نمى‌گويند اين يك روحانى ملبَّس به اين لباس اين طورى است؛ مى‌گويند آخوندها اين طورند و پاسدارها! اين خطر را چه جور بايد رفع كرد؟ ما الآن مواجهيم با اين.

وظيفه امر به معروف و نهى از منكر

الآن مكلّفيم ما، مسئوليم همه‌مان، همه‌مان مسئوليم، نه مسئول براى كار خودمان؛ مسئول كارهاى ديگران هم هستيم‌

«كلكم راع و كلكم مسئول عن رعيته» [١]

همه بايد نسبت به همه رعايت بكنند. همه بايد نسبت به ديگران. مسئوليت من هم گردن شماست؛ شما هم گردن من است. اگر من پايم را كج گذاشتم، شما مسئوليد اگر نگوييد چرا پايت را كج گذاشتى؟ بايد هجوم كنيد، نهى كنيد كه چرا؟ اگر خداى نخواسته يك معمّم در يك جا

[١] «هر يك از شما سرپرست هستيد و هر يك از شما بر رعيت خود مسئوليد». مسند احمد، ج ٢، ص ٥٤، بحار الأنوار، ج ٧٢، ص ٣٨.