صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١١ - سير انسان از طبيعت تا الوهيت

سخنرانى [در جمع پاسداران آباده (تفاوت حكومت اسلام با ديگر حكومتها)]

زمان: ١٣ تير ١٣٥٨/ ٩ شعبان ١٣٩٩

مكان: قم‌

موضوع: تفاوتهاى حكومت اسلام با ديگر حكومتها

حضار: پرسنل سپاه پاسداران انقلاب اسلامى آباده‌

بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

سير انسان از طبيعت تا الوهيت‌

اينكه ما مى‌گوييم و شما هم اشاره به آن كرديد كه هيچ رژيمى مثل حكومت اسلامى نمى‌تواند انسان را و ملتهاى انسانى را آن طور كه بايد اداره كند و تربيت، اين براى اين است كه همه رژيمهاى غير توحيدى و رژيمهايى كه به دست غير انبيا وجود پيدا كرده‌اند آن قدرى كه بينش دارند، اگر ما فرض بكنيم كه اينها صد درصد هم امين هستند و دلسوز براى ملتها، لكن شعاع بينش بشر را بايد ديد تا كجاست، و انسان تا كجا مى‌تواند سير بكند و احتياجات انسان چقدر است‌ [١]. آيا به مقدار سعه وجود انسان و قابليت رشد انسان اين رژيمهاى غير الهى ديدشان وافى است؟ تا فرض بكنيم كه اگر هم اشخاصى باشند دلسوز و اشخاصى باشند كه بخواهند خدمت بكنند به ملتها، بتوانند خدمت بكنند. يا ديدِ اينها محدود است تا يك حدودى، و اگر آنها هم بخواهند خدمت بكنند تا همين حدود مى‌توانند خدمت بكنند؟ اگر ما اين معنا را ديديم كه انسان مراتب سيرش از طبيعت است تا ما فوق طبيعت، تا برسد به آنجايى كه مقام الوهيت است، سير از طبيعت تا رسيدن به مقامى كه غير از خدا هيچ نمى‌بيند، مراتب معنوى انسان و اين موجود كه قابل اين است كه از اين طبيعت سير بكند و تمام معنويتها را در خودش ايجاد بكند با تربيتهاى صحيح، و برسد به يك مقامى كه فوق مقام ملائكة اللَّه باشد، احتياجات انسان يك همچو احتياج است. انسان مثل يك حيوان نيست كه احتياجش به خوردن و خوابيدن باشد، انسان يك‌

[١] قطع و وصل نوار.