صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٤ - مسئوليت امانتداران اسلام

چپاولگرى سابق است، اجحاف و گرانفروشى فوق العاده همان است كه سابق بود؛ برويم توى ادارات هم ببينيم همان اشخاص و همان وضع و همان نابسامانى آنجا هم هست؛ برويم در مثلًا دانشگاه ببينيم آنجا هم مسائل همان مسائل است؛ هر جا برويم همان مسائل باشد، اين موجب اين مى‌شود كه انعكاس پيدا بكند كه رژيم فاسدى رفت، يك رژيم فاسدى جايش نشست. كارى ما نكرديم جز اينكه يك رژيم فاسدى را از بين برديم كه آن رژيم فاسد كارهايش پاى اسلام حساب نمى‌شد. اين خطر نبود كه اگر چنانچه محمد رضا يك ظلمى بكند، يا سازمان امنيت مردم را چه بكند، اين به اسلام مربوط است. هيچ. جدا بود. حساب اسلام جدا، حساب آنها هم جدا بود. اين خطر آن روز هيچ نبود بلكه هر چه آنها ظلم مى‌كردند اسلام تقويت بيشتر مى‌شد:

لَا زَالَ يُؤَيَّدُ هَذَا الدِّينُ بِالرَّجُل الفَاجِرِ [١]

رجل فاجر، آدم فاسق، آدم ظالم، هر چه ظلم بكند تأييد دين است. براى اينكه دين عدل است؛ او هر چه ظلم بكند مردم توجهشان به دين زيادتر مى‌شود. اما امروز كه مملكت يك مملكت اسلامى، رژيم يك رژيم اسلامى، و يك آزادى براى مردم پيدا بشود، از اين آزادى اگر بخواهد خداى نخواسته يك استفاده‌هاى سوئى بشود و از اين آزادى يك ظلمى بشود، تعدى بشود- عرض مى‌كنم كه- كارهايى كه بر خلاف مسير انقلاب است بشود، اين طور نيست كه [شكست‌] ما مثل شكست از محمد رضا باشد كه برايمان اهميت هيچ نداشت. امروز مسلك شكست مى‌خورد. اين است كه مهم است.

مسئوليت امانتداران اسلام‌

بايد ما همه بيدار باشيم، متوجه باشيم به اينكه از آزادى سوء استفاده نكنيم. حالا كه آزاد هستيم، هرج و مرج بشود؛ هر كسى بخواهد براى خودش؛ همچو آزادى در بين بشر نبايد باشد. در اسلام مطرح نيست يك همچو آزادى كه كسى آزاد باشد كه مردم را اذيت كند؛ كسى آزاد باشد كه اجحاف بكند؛ و همين طور از ساير چيزها. امروز همه ما

[١] كنز العمال، ج ١، ص ١٧٠: «هميشه دين خدا به وجود مردان فاجر، تأييد مى‌شود».