صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٩ - شيوه تصويب قانون اساسى در ايران و خارج

نق زدنها و انگيزه آن‌

و حالا هم كه مى‌بينيد كه بعضيها نق مى‌زنند، اينها همانها هستند كه نمى‌خواهند اين مملكت يك آرامشى پيدا بكند. هر جايش را بگيرى يك صدايى درمى‌آورند. هر جايش را. مردم را شما از اينجا بشناسيد، ببينيد كه حرفهايى كه مى‌زنند روى چه اساسى هست. [١] تعيين كرديد قانون را، آنها هم تعيين كنند. و بعد، شما خودتان هم باز رأى داريد. اينهايى كه الآن دارند هى داد و قال مى‌كنند اينها خوب، حرفشان چيزى نيست كه قابل ذكر باشند؛ لكن ببينيم چه جور اشخاصى نق مى‌زنند راجع به همين معنا هم كه بهترين ترتيبى است كه در دنيا واقع شده است و مى‌خواهد واقع بشود. همين هم دارند باز يك اشخاصى اشكال مى‌كنند- اين براى- اين است كه يا مى‌خواهند اظهار فضلى بكنند؛ خوب آن مانعى ندارد. خوب، اشخاصى دلشان مى‌خواهد اسمشان توى روزنامه باشد و، عرض مى‌كنم، اظهار فضلى بكنند، اظهار روشنفكرى بكنند، ما مضايقه از اين نداريم كه آقايان اظهار فضل خودشان را بكنند. لكن جورى نباشد كه بخواهند يك مطلبى را كه مى‌خواهيم زودى تمام بشود- و اين مملكتى كه الآن توطئه دارند مى‌كنند توطئه‌ها جمع به هم بشود- يكوقت خداى نخواسته بعد از دو- سه سال كه قانون اساسى را ما تا دو- سه سال طول بدهيم و مجلس مؤسسان تا دو- سه سال، اين اسباب زحمت بشود.

شيوه تصويب قانون اساسى در ايران و خارج‌

و بهترين طريقى كه اصلًا در دنيا هم سابقه ندارد يعنى به استثناى آن جهتش كه خود مردم وكلايشان را تعيين مى‌كنند، رفراندم سابقه دارد. و بررسى قانون اساسى هم با خبره- با اهل خبره، اين هم سابقه دارد در فرانسه‌اى كه، به قول شماها، يعنى به قول همين روشنفكرها، مهد آزادى و مهد دمكراسى است، سابقه دارد. و اين بهتر از آن است. براى اينكه آنجا از وزرا و از نخست‌وزيرى و از اشخاصى كه منتخب مردم نبوده است با چند نفر هم از منتخبين مردم، اينها با هم جمع شدند. اين منتخبين در غير اين‌

[١] قطع و وصل نوار.