سابق ميسر بشود. اگر آرامش نباشد، هر جاى مملكت يك صدايى درآيد، يك اختلافى بشود، خوب، قهراً دولت آن وقت كارهايى كه مى‌خواهد براى سازمان دادن بكند، نمى‌تواند بكند و اما اگر آرامش پيدا بشود، كه ان شاء اللَّه با همت همه، جمهورى اسلامى- به حسب معنايش نه فقط رأيش، به واقعيتش- تحقق پيدا بكند و دولت مستقلى پيدا بشود، احكام اسلام تحقق پيدا بكند، آن وقت براى همه قشرهاى ملت سعادت است؛ هم سعادت دنيا و هم سعادت آخرت. در هر صورت ما الآن احتياج به كمك داريم؛ همه ما بايد در اين مملكتى كه خراب كردند و رفتند، همدست بشويم. آرامش را اول حفظ بكنيم، دنبالش هم، همه با هم دست به هم بدهيم، ساخته بشود.

ويرانگرى‌هاى رژيم شاه‌

معلوم است همه جا توجه به آن نشده. نه اين است كه شما خيال كنيد كه به عشاير شما توجه نشده؛ الآن هر عشيره‌اى از هر جا كه مى‌آيد اعتقادش اين است كه فقط آنجا از همه جا بدتر است. بختيارى‌ها بيايند، همين مطلب را مى‌گويند كه هيچ جا به خرابى بختيارى‌ها نيست؛ عرض كنم كه بلوچ‌ها مى‌آيند همين را مى‌گويند، كردستانى‌ها همين را مى‌گويند. همه هم يك مطلب صحيحى است؛ براى اينكه به هيچ كدام رسيدگى نشده است. من كراراً گفته‌ام كه تهران- كه مركز هست و همه قواى دولتى در آنجا بيشتر مى‌خواهند فعاليت كنند- مثلًا براى تعمير الآن در تهران سى محله- ظاهراً همين حدود كه به من نوشته بودند هست- كه اين محله زاغه‌نشين‌ها و- عرض كنم كه- چادرنشين‌ها و اينها هستند؛ در خود تهران؛ كه اينها هم هيچ ندارند؛ نه برق دارند، نه آب دارند، نه اسفالت دارند، نه بهدارى دارند؛ هيچ ندارند، در تهران اين هست. اين براى اين بوده است كه كارى اينها نداشتند به اينكه ملت چه بشود. آنها مى‌خواستند منافع خودشان را و منافع امريكا و امثال امريكا را تأمين كنند. از اين جهت به اينكه به حال ملت برسند، اصلًا اين مطرح نبوده پيش آنها، كه در يك مملكتى ملت خودش هم يك چيزى است. آنها چيزهايى كه بايد براى خود ملت صرف بشود دادند به غير؛ ابداً مربوط به ملت هيچ نشد.