یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٦ - شفاعت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٦، ص: ٥٦

وساطت در تبلیغ و دعوت:

در صفحه ١٧٠ نیز در جواب اشکال ششم میفرماید: اینکه انبیا میان خدا و مردم در اخذ و تبلیغ وحی و هدایت و دعوت مردم به خدا واسطهاند و اینها مانند تخمهایی هستند در این دنیا که در آن جهان نشو و نمو میکنند، یکی از مصادیق شفاعت است.

شفاعت پاداش و شفاعت رفع عقاب و مغفرت:

علیهذا شفاعت منقسم میشود به شفاعت عمل و پاداش یعنی شفاعتی که سبب میشود انسان به پاداش خود برسد، و شفاعتی که برای رفع عقاب است.

شفاعت پاداش درباره همه غیر از پیغمبر آخرالزمان صادق است:

قسم اول عبارت است از ظهور اعمال این جهانی انسان در آن جهان. هرکس در این جهان واسطه خیر و هدایت دیگری بوده است، در آن جهان نیز به صورت شفیع ظهور میکند. این شفاعت حتی درباره معصومین نیز صدق میکند. رسول خدا شفیع امیرالمؤمنین، و امیرالمؤمنین شفیع حسنین و همینطور تا علما و مردم عادی چنانکه در حدیث نقل شده است.

ولی قسم دوم عبارت است از ظهور رحمت و مغفرت پروردگار به واسطه شفعا برای مذنبین. اولی قوس صعود است و دومی چیزی شبیه قوس نزول [١]، یا اول از قبیل علل اعدادی است که از سافل شروع میشود و دوم از قبیل علل ایجابی است که از عالی شروع میشود. مبنای شفاعت اول تجسم و ظهور اعمال این جهان است به همان کیفیتی که در این جهان واقع شده است.

شفاعت عمل، تجسم و ظهور اعمال است:

آنچه در این جهان واقع میشود، در آن جهان به صورت عینی ظاهر میشود بدون کم و کاست. لهذا در آیه کریمه میفرماید: یوم ندعوا کل اناس بامامهم.

درباره فرعون دارد: یقدم قومه یوم القیمة فاوردهم النار و بئس الورد المورود. این تقدم و پیشوایی یک امر تشریفاتی نیست. در آن جهان تشریفات وجود ندارد؛ هرچه در اینجا واقع شده، در آنجا ظاهر میشود. فرعون در همین دنیا مردمی را با خود به جهنم برد و در آن دنیا ظاهر و هویدا و محسوس میشود. لذتها و دردها ظاهر میگردد.